آشنا نوشته است:
آقا آرش . شاید هم برگشت پذیر باشد. ولی کدام طرز نگرش امید را در ما نگه می دارد و به ما انگیزه تلاش بیشتر را می دهد؟
اميد خوب است ولي اگر اين اميد پايه و اساس درستي نداشته باشد دائمي نيست و مي تواند به نااميدي هاي شديد منجر شود.
تلاش هم خوب است اما اگر در جهت درست باشد. تلاش بيهوده فقط انرژي ما را هدر مي دهد.
من مطمئن نيستم ولي شايد بهتر باشد بپذيريم كه آي بي تا آخر عمر با ما هست و فقط مي توانيم شدت آنرا كم كنيم. اين طرز فكر واقع بينانه باعث مي شود شناخت بهتري روي توانايي ها و نقاط ضعف خود داشته باشيم كه از علل مهم موفقيت هست.
خيلي از ما با اين اميد كه آي بي روزي درمان كامل خواهد شد اغلب فعاليت هاي مهم زندگي خود را به بعد از بهبودي مي اندازيم كه كار درستي نيست.
حتي اگر تشخيص دهيم كه آي بي به چه علتي ايجاد شده است به اين معني نيست كه اگر آن علت را از بين ببريم آي بي هم رفع مي شود. به علتي تغييري در بدن ايجاد شده كه حتي اگر ما سالمترين زندگي را از لحاظ جسمي و روحي داشته باشيم نتوانيم به حالت قبل بازگرديم.
پزشكي را مي شناسم كه در كودكي مبتلا به نوعي هپاتيت شده بود اين فرد در حال حاضر سالمترين زندگي را از هر لحاظ دارد اما خودش مي گفت كه هپاتيت همچنان در بدن او وجود دارد و در صورت ناپرهيزي اين بيماري به نوعي خودش را نشان مي دهد.