انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

عزیزان پس عامل قبلی این بود محیطی ک باعث یادآوری موضوعی میشه ک قبلا ب نحوی درگیرش بودید رو ترک کنید درگیر ک و عرض کنم شما اصلا چرا وقتی دیدید این گروه ها کاربردی ندارن هنوز هم داخلشون موندید همه راهکار های درمان و ... اینجا گفته شده و من هم می‌خوام بعد اون گروه های تلگرامی دیگه ب انجمن هم سر نزنم پس این آخرین پست های من هست می‌خوام کلا محیطم رو تغییر بدم توی این انجمن چیزایی زیادی یاد گرفتم راستش بجز مطالبی ک آقای آشنا ، غزاله و 5star و تعدادی دوستان عزیز گذاشتن و من حضور ذهن ندارم ک اسمشون رو بگم بنظرم نظرات منفی این انجمن رو نخونید دنبال راهکار باشید که بدردتون بخوره مثل این ببینید پس مورد دوم شد این

مورد سوم
3. مدیتیشن ، یوگا ، ورزش. ببینید لازم ب ذکر نیست ک بخوام در مورد اینها چیزی بگم همه می‌دونیم چقدر ورزش کردن موثر هست من خودم توی خونه با وزن بدن با اپلیکیشن ورزش با وزن بدن انجام میدم بعد یک هفته انگار تنفسم بهتر شد یعنی تاب آوری و قدرت بیشتری رو حس کردم و همینطور حس بهتری ب زندگی و اطرافم داشتم حس قدرت بیشتر و پشتکار ، اعتماد بنفس و...

مورد چهارم
4. هیپنوتیزم راجبش میتونید تحقیق کنید کتاب بخونید ویدیو های یوتیوب رو ببینید خودم یه کتاب در مورد هیپنوتیزم از کتابراه خریدم حدود 116 صفحه از ص 33 ب بعد خوب توضیح میده ولی ب دلم ننشست پس نمی‌گم ک شرمندتون نشم چون واقعا کتاب خوبی نبود ولی چیز هایی ب من اضافه کرد احتمالا کتاب دیگری با تحقیق بیشتر انتخاب کنم و بخونم

توجه توجه

توجه توجه

در ادامه می‌خوام یه بمب سنگر شکن قدرتمند بهتون معرفی کنم که بزنید ibs رو بترکونید

((بچه ها این شکلک ها ایموجی ها برای من غیر فعال ب خوبی خودتون ببخشید))


«« سندروم روده تحریک پذیر (IBS)

پاتریشیا مک نایر ، کارولین دین و کریستین ویلر »»

عزیزان این کتاب 400 صفحه ای رو میتونید از هر جایی ک خواستید تهیه کنید من خودم معمولا برای اینکه هزینه هام کمتر بشه و دسترسی راحت تری دارم از کتاب راه میگیرم

دوستان توجه داشته باشید راجب مطالعه این کتاب اولا این کتاب راجب همه علائم ibs حرف زده و توسط چند متخصص معتبر از کالج های معتبر دنیا نوشته شده ، توی کتاب گفته شده ولی من هم اختصاصی بهتون میگم مثلا من اسهال و یبوست ندارم بجز همین نفخ و ال جی پس بنابراین نمی‌رم بخشی ک راجب اسهال و یبوست توضیح داده رو بخونم و البته یه بخش هایی از کتاب در مورد اینکه ibs رو از سایر اختلالات گوارشی جدا کنی یسری راهکار گفته ک اونم بهتره نخونید چون دیگه قطع ب یقین هستیم ک مشکل ibs هست گفتم دهنتون درگیر نشه و وقتتون تلف نشه بدونید واقعا ارزشش رو داره اول نمونه pdf رو بخونید ک معمولا کتاب راه یا هر جای دیگه میخواید تهیه کنید یه نمونه pdf دارند مطالعه کنید ببینید و بعد میتونید تهیه کنید این نمونه راجب همه کتاب ها صدق می‌کنه باید اول یمقدار از یه کتاب رو بخونید بعد اون رو تهیه کنید

واکنش جنگ یا گریز:
اضطراب باعث فعال شدن سیستم عصبی سمپاتیک می‌شود که بدن را برای مقابله با تهدید آماده می‌کند. این امر منجر به ترشح هورمون‌های استرس مانند کورتیزول و آدرنالین می‌شود که علائمی مانند افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون، تنفس سریع و تعریق را به همراه دارند.
تنش عضلانی:
اضطراب می‌تواند باعث سفت شدن عضلات شود و در نتیجه منجر به درد و گرفتگی عضلانی، به ویژه در گردن، شانه‌ها و کمر شود.
مشکلات گوارشی:
اضطراب می‌تواند بر سیستم گوارشی تأثیر بگذارد و باعث علائمی مانند درد معده، اسهال، یبوست و حالت تهوع شود.
اختلالات خواب:
اضطراب می‌تواند خواب را مختل کند و منجر به بی‌خوابی، مشکل در به خواب رفتن یا بیدار شدن مکرر در طول شب شود.

نحوه تأثیر افسردگی:
تغییرات هورمونی:
افسردگی می‌تواند منجر به عدم تعادل هورمونی شود، به ویژه در هورمون‌های مرتبط با خلق و خو و انرژی، که می‌تواند بر عملکرد فیزیکی بدن تأثیر بگذارد.
کاهش انرژی:
افسردگی می‌تواند باعث خستگی مزمن، کاهش انرژی و بی‌حالی شود.
درد فیزیکی:
افسردگی می‌تواند باعث دردهای جسمانی مختلفی مانند سردرد، کمردرد، دردهای عضلانی و دردهای مفصلی شود.
تغییرات اشتها:
افسردگی می‌تواند باعث کاهش یا افزایش اشتها و در نتیجه تغییر وزن شود.
مشکلات گوارشی:
افسردگی می‌تواند باعث بروز مشکلات گوارشی مانند یبوست، اسهال و درد شکمی شود.
اختلالات خواب:
افسردگی می‌تواند باعث بی‌خوابی یا پرخوابی شود.


ارتباط بین اضطراب و افسردگی:
اضطراب و افسردگی اغلب با هم رخ می‌دهند و می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند. به عنوان مثال، هر دو می‌توانند باعث خستگی، اختلالات خواب، مشکلات گوارشی و درد فیزیکی شوند.
درمان:
شناخت علائم فیزیکی مرتبط با اضطراب و افسردگی می‌تواند به تشخیص زودهنگام این اختلالات و درمان مناسب کمک کند. درمان اضطراب و افسردگی ممکن است شامل ترکیبی از داروها، روان درمانی و تغییر سبک زندگی باشد.

حملات پانیک حملاتی ناگهانی و شدید از ترس و اضطراب هستند که با علائم جسمی و روانی همراه هستند. این حملات ممکن است به صورت ناگهانی و بدون هشدار قبلی رخ دهند و فرد ممکن است احساس کند کنترل خود را از دست می‌دهد یا در حال مرگ است [1، 7].
علائم حملات پانیک:
علائم جسمی:
تپش قلب شدید، تنگی نفس، تعریق، لرزش، احساس خفگی، درد قفسه سینه، سرگیجه، حالت تهوع، بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن اندام‌ها [1، 7].
علائم روانی:
ترس شدید از مرگ یا از دست دادن کنترل، احساس غیرواقعی بودن یا جدا شدن از خود [1، 7].
عوارض حملات پانیک:
افزایش اضطراب و نگرانی:
فرد ممکن است دائماً نگران وقوع حمله‌ی بعدی باشد و این اضطراب بر زندگی روزمره او تأثیر بگذارد.
افسردگی:
حملات پانیک می‌توانند منجر به افسردگی شوند.
فوبیا:
ممکن است فرد دچار فوبیاهای خاصی مانند ترس از مکان‌های شلوغ یا ترس از ترک خانه شود.
مشکلات خواب:
حملات پانیک می‌توانند باعث اختلال در خواب شوند.

درمان حملات پانیک:
درمان دارویی:
داروهای ضد اضطراب و ضد افسردگی می‌توانند به کاهش علائم حملات پانیک کمک کنند.
روان درمانی:
روش‌های روان درمانی مانند درمان شناختی-رفتاری (CBT) می‌توانند به فرد کمک کنند تا با ترس‌ها و نگرانی‌های خود مقابله کند و روش‌های مقابله با حملات پانیک را بیاموزد [9، 12].
تغییر سبک زندگی:
ورزش منظم، تغذیه سالم، کاهش مصرف کافئین و الکل، و تکنیک‌های آرامش‌بخش مانند تنفس عمیق می‌توانند به کاهش حملات پانیک کمک کنند.
حمایت اجتماعی:
داشتن حمایت از سوی خانواده و دوستان می‌تواند در مدیریت حملات پانیک بسیار مؤثر باشد.


قرص‌های اعصاب برای درمان انواع اختلالات روانی و عصبی مانند اضطراب، افسردگی، بی‌خوابی، صرع و اختلالات خلقی استفاده می‌شوند. این داروها با تأثیر بر مواد شیمیایی مغز، به بهبود علائم بیماری کمک می‌کنند و می‌توانند کیفیت زندگی افراد را بهبود بخشند.
کاربردهای اصلی قرص‌های اعصاب:
درمان افسردگی:
قرص‌های ضد افسردگی با تنظیم مواد شیمیایی مغز، به بهبود خلق و خو و کاهش علائم افسردگی کمک می‌کنند.
درمان اضطراب:
قرص‌های ضد اضطراب برای کاهش علائم اضطراب، حملات پانیک، ترس و نگرانی استفاده می‌شوند.
درمان بی‌خوابی:
برخی از قرص‌های اعصاب برای بهبود خواب و درمان بی‌خوابی تجویز می‌شوند.
درمان صرع:
داروهای ضد تشنج برای کنترل تشنج و جلوگیری از حملات صرع استفاده می‌شوند.
درمان اختلالات خلقی:
داروهای تثبیت‌کننده خلق و خو برای کنترل نوسانات خلقی و درمان اختلال دوقطبی استفاده می‌شوند.
درمان اختلالات روان‌پریشی:
داروهای ضد روان‌پریشی برای درمان بیماری‌های جدی مانند اسکیزوفرنی استفاده می‌شوند.

نکات مهم:
مصرف قرص‌های اعصاب باید تحت نظر پزشک و با تجویز پزشک انجام شود.
مصرف خودسرانه این داروها می‌تواند عوارض جانبی داشته باشد و خطرناک باشد.
داروهای اعصاب ممکن است عوارض جانبی داشته باشند، بنابراین مهم است که بیمار از این عوارض آگاه باشد.
مدت زمان تأثیر داروها ممکن است متفاوت باشد و به نوع دارو، شدت بیماری و پاسخ بیمار به دارو بستگی دارد.

سروتونین یک انتقال‌دهنده عصبی (neurotransmitter) است که نقش مهمی در تنظیم خلق و خو، خواب، اشتها، و سایر عملکردهای بدن ایفا می‌کند. کمبود سروتونین می‌تواند منجر به افسردگی، اضطراب، و مشکلات خواب شود. این ماده به طور عمده در روده یافت می‌شود، اما حدود ۱۰ درصد آن در مغز ذخیره شده و در انتقال پیام‌های عصبی نقش دارد.
نقش سروتونین در بدن:
تنظیم خلق و خو:
سروتونین به عنوان یک تثبیت‌کننده طبیعی خلق و خو عمل می‌کند و به احساس شادی، آرامش، و ثبات عاطفی کمک می‌کند.
تنظیم خواب:
این ماده در تنظیم چرخه خواب و بیداری نقش دارد و به افراد کمک می‌کند به خواب بروند و خواب خوبی داشته باشند.
تنظیم اشتها:
سروتونین بر احساس سیری بعد از غذا خوردن تأثیر می‌گذارد و می‌تواند به تنظیم اشتها کمک کند.
عملکرد گوارشی:
بیشتر سروتونین بدن در دستگاه گوارش تولید می‌شود و به هضم غذا کمک می‌کند.
سلامت استخوان:
سروتونین در حفظ سلامت استخوان‌ها نقش دارد.
انعقاد خون:
پلاکت‌های خون هنگام آسیب دیدن رگ‌ها، سروتونین آزاد می‌کنند که به انقباض رگ‌ها و لخته شدن خون کمک می‌کند.
کمبود سروتونین:
افسردگی و اضطراب:
کمبود سروتونین می‌تواند منجر به افسردگی، اضطراب، و نوسانات خلقی شود.
مشکلات خواب:
بی‌خوابی و اختلال در خواب از دیگر عوارض کمبود سروتونین هستند.
مشکلات گوارشی:
بی‌نظمی اشتها و مشکلات گوارشی نیز می‌توانند از علائم کمبود سروتونین باشند.
افزایش سروتونین:
ورزش منظم:
فعالیت بدنی می‌تواند سطح سروتونین را افزایش دهد.
نور خورشید:
قرار گرفتن در معرض نور خورشید می‌تواند به افزایش سروتونین کمک کند.
مصرف مواد غذایی حاوی تریپتوفان:
تریپتوفان پیش‌ماده سروتونین است و در غذاهایی مانند تخم‌مرغ، مرغ، و آجیل یافت می‌شود.
مدیریت استرس:
کاهش استرس و اضطراب می‌تواند به تنظیم سطح سروتونین کمک کند.
ماساژ درمانی:
ماساژ می‌تواند به افزایش سروتونین و کاهش هورمون‌های استرس کمک کند.
نکته مهم: اگر علائم کمبود سروتونین را تجربه می‌کنید، بهتر است با پزشک مشورت کنید تا علت دقیق آن مشخص شود و اقدامات درمانی مناسب انجام شود.

هورمون‌های مرتبط با خلق و خو که به هورمون‌های شادی نیز معروف هستند، نقش مهمی در تنظیم احساسات و خلق و خو ایفا می‌کنند. افزایش این هورمون‌ها می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی و کاهش علائم افسردگی و اضطراب کمک کند.
انواع هورمون‌های مرتبط با خلق و خو:
سروتونین:
این هورمون نقش مهمی در تنظیم خلق و خو، اشتها و خواب دارد. کمبود سروتونین می‌تواند منجر به افسردگی، اضطراب و اختلالات خواب شود.
دوپامین:
دوپامین هورمون پاداش است و با احساس لذت و انگیزه مرتبط است. افزایش دوپامین می‌تواند به بهبود تمرکز، انگیزه و احساس خوشحالی کمک کند.
اندورفین:
اندورفین‌ها هورمون‌های طبیعی هستند که توسط بدن در پاسخ به درد و استرس تولید می‌شوند و باعث کاهش درد و ایجاد احساس سرخوشی می‌شوند.
اکسی‌توسین:
اکسی‌توسین به عنوان هورمون عشق و پیوند شناخته می‌شود و نقش مهمی در ایجاد احساسات مثبت مانند اعتماد، همدلی و ارتباط با دیگران دارد.
راهکارهای افزایش هورمون‌های شادی:
فعالیت بدنی منظم:
ورزش منظم، به ویژه فعالیت‌هایی که باعث ترشح اندورفین می‌شوند، می‌تواند سطح هورمون‌های شادی را افزایش دهد.
قرار گرفتن در معرض نور خورشید:
نور خورشید به تولید ویتامین D و سروتونین کمک می‌کند، بنابراین قرار گرفتن در معرض نور طبیعی خورشید می‌تواند سطح این هورمون‌ها را افزایش دهد.
رژیم غذایی سالم:
مصرف مواد غذایی حاوی تریپتوفان (مانند تخم مرغ، ماهی، آجیل و ...) می‌تواند به تولید سروتونین کمک کند. همچنین، مصرف غذاهای غنی از ویتامین D نیز توصیه می‌شود.
مدیتیشن و ذهن آگاهی:
مدیتیشن و تمرینات ذهن آگاهی می‌توانند به کاهش استرس و اضطراب کمک کنند و در نتیجه سطح هورمون‌های شادی را افزایش دهند.
خواب کافی:
خواب با کیفیت برای تعادل هورمون‌ها، از جمله هورمون‌های شادی، ضروری است. کمبود خواب می‌تواند سطح سروتونین و دوپامین را کاهش دهد.
ارتباطات اجتماعی و روابط مثبت:
تعامل با دوستان و عزیزان و برقراری روابط مثبت می‌تواند سطح اکسی‌توسین را افزایش دهد و احساس شادی و تعلق را تقویت کند.
انجام فعالیت‌های لذت‌بخش:
فعالیت‌هایی که برای شما لذت‌بخش هستند (مانند گوش دادن به موسیقی، مطالعه، گذراندن وقت با حیوانات خانگی) می‌توانند سطح دوپامین را افزایش دهند.
خندیدن:
خندیدن و شادی با دیگران می‌تواند سطح دوپامین و اندورفین را افزایش دهد.

داروهای ضد افسردگی و اضطراب معمولاً با تنظیم سطح سروتونین در مغز عمل می‌کنند. برخی از این داروها با افزایش میزان سروتونین و برخی دیگر با کاهش سطح آن عمل می‌کنند، اما هدف کلی، تعادل‌سازی سطح سروتونین برای بهبود علائم افسردگی و اضطراب است.
توضیح بیشتر:
افزایش سروتونین:
داروهای ضد افسردگی مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) (مانند فلوکستین و سرترالین) با جلوگیری از بازجذب سروتونین توسط سلول‌های عصبی، سطح سروتونین را در مغز افزایش می‌دهند. این امر باعث می‌شود که سروتونین بیشتری برای انتقال پیام‌های عصبی در دسترس باشد و به بهبود خلق و خو و کاهش علائم افسردگی و اضطراب کمک می‌کند.
کاهش سروتونین:
در برخی موارد، اختلالات خاصی ممکن است با افزایش سطح سروتونین مرتبط باشند. در این موارد، داروهایی که به کاهش سطح سروتونین کمک می‌کنند، ممکن است تجویز شوند. همچنین، برخی از مواد مخدر و روانگردان‌ها نیز می‌توانند سطح سروتونین را در مغز مختل کنند.

بچه ها راجب یه موضوعی تایپ کردم نمی‌دونم چرا حذف شد موضوع بخشیدن بود ب کیفیت قبلی نمیتونم بگم ولی خلاصه وار میگم بعد چند تا مطلب میرسم موضوع بخشیدن هست ، ببینید یه موقعیتی ایجاد میشه ک من ن نقشی در ایجادش داشتم یعنی از قصد ک این اتفاق ال جی رخ نداد درسته و هم طرف مقابل نمیدونه و ما برداشت جدی از واکنش طرف مقابل داریم خیلی افراد اینجور مواقع شروع ب فاجعه سازی میکنن گریه میکنن و... اگر موقعیت خاصی بود مثلا من فردا پس فردا شاید رفتم جایی کار کنم باید در نظرم باشه با رئیسم در میون بذارم مشکل رو و ن اینکه از همون روز اول بگم بله فلان مشکل رو دارم یا یه مورد های مشابهی ک واقعا نمی‌خواهید طرف مقابل رو از دست بدید ناراحت کنید یا فکر نادرستی در موردتون بشه و قضاوت بشید

بچه ها راجب یه موضوعی تایپ کردم نمی‌دونم چرا حذف شد موضوع بخشیدن بود ب کیفیت قبلی نمیتونم بگم ولی خلاصه وار میگم بعد چند تا مطلب میرسم موضوع بخشیدن هست ، ببینید یه موقعیتی ایجاد میشه ک من ن نقشی در ایجادش داشتم یعنی از قصد ک این اتفاق ال جی رخ نداد درسته و هم طرف مقابل نمیدونه و ما برداشت جدی از واکنش طرف مقابل داریم خیلی افراد اینجور مواقع شروع ب فاجعه سازی میکنن گریه میکنن و... اگر موقعیت خاصی بود مثلا من فردا پس فردا شاید رفتم جایی کار کنم باید در نظرم باشه با رئیسم در میون بذارم مشکل رو و ن اینکه از همون روز اول بگم بله فلان مشکل رو دارم یا یه مورد های مشابهی ک واقعا نمی‌خواهید طرف مقابل رو از دست بدید ناراحت کنید یا فکر نادرستی در موردتون بشه و قضاوت بشید