انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

آقا آرش ، به نظر من بسیار فکر خوبی است و متشکرم . من هم می خواهم از همین امروز شروع کنم . مخصوصا که در خودکاوی ، نوشتن یک اصل مهم است.
فکر می کنم شاید برای اینکار وبلاگ مناسبت تر باشد. می توانیم آدرس وبلاگ را در پروفایل خودتان در این انجمن هم قرار دهید تا همیشه کنار اسمتان باشد و ما هم سر بزنیم.
مخصوصا که در وبلاگ براحتی امکان دسته بندی بر اساس موضوع و تاریخ وجود دارد و برخی از پستها را فقط برای خود قابل مشاهده نمود.
برای هر پست هم نظرات در داخل آن پست قرار می گیرند.

نه وبلاگ مناسب نیست. چون به نظر من نمی توانیم در آن خود را تخلیه کنیم و راحت برای بنویسیم در واقع در وبلاگ ما برای دیگران می نویسیم.

31 شب هم است ولی من بهش اعتماد ندارم. https://31shab.com بالاخره ما در ایران زندگی می کنیم.

دفترچه خاطرات هم راستش می ترسم مثلا یک نفر دیگه بخواند و باز هم مثل وبلاگ در آن هم راحت نباشم.

نرم افزار خاصی که برای اینکار باشه سراغ ندارید؟

لینک آموزش نحوه خاطره نویسی
http://ingooneh.com/%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D9%85%D8%9F

یا همان دفترچه خاطرات، هنوز هم بهترین گزینه است؟

به نظرم میکروسافت onenote از همه بهتر باشد.

ولی فعلا با هم ورد خودمان شروع کنم بد نیست.

_________________
معتقدم راه درمان IBS افزایش سطح سلامتی روانی با بهبود مهارت های زندگی و بهبود هوش هیجانی است. چونکه عامل IBS همین امر است. هرچند مصرف داروهای روانپزشک برای آی بی اس، در بازه زمانی محدود، لازم به نظر می رسد.

یک روان‌پزشک با اشاره به این‌که دفتر خاطرات رمانتیک‌ترین و هیجانی‌ترین راه نوشتن هیجانات است، افزود: در دنیای مجازی وبلاگ‌ها مکان مناسبی برای ثبت خاطرات مثبت و کمک به دیگران در عرصه اطلاع‌رسانی است.
دکتر علیرضا درباره تاثیر نوشتن بر ایجاد آرامش فرد گفت: نوشتن چه درباره خاطرات و چه غیر خاطرات باعث ایجاد آرامش در فرد می‌شود و تقریبا مطالعات زیادی در حوزه روان‌‌شناختی و روان پزشکی نشان داده که مغز با به یاد آوردن خاطرات تحریک می‌شود و این موضوع کمک می‌کند که فرد به آرامش برسد.

وی در ادامه افزود: در تحقیقاتی از برخی افراد خواسته شد که خاطرات منفیشان را بر روی کاغذ بنویسند که این موضوع نشان داد که پس از آن فرد به آرامش رسیده است در واقع روند نوشتن بر فرد تاثیر درمانی گذاشته است.
این روان‌پزشک با اشاره به اینکه در حوزه روان‌شناختی نوشتن، مدل جدید محسوب می‌شود تا فرد بتواند با رنج‌هایی که در خاطراتش وجود دارد کنار بیاید، ابراز داشت: این موضوع جنبه تاریخی نیز دارد وقتی گذشته بشر را نگاه می‌کنیم می‌بینیم که در غار‌ها بشر تلاش کرده تصاویر را بکشد و آن ثبت نماید.

سفید‌چیان ادامه داد: به هر شکلی که هیجانات فرد بروز پیدا کند، حائز اهمیت است و یکی از این روش‌ها نوشتن محسوب می‌شود؛ وقتی تجربیات خود را در مسئله‌ای می‌نویسیم به آن قاطعیت می‌بخشیم و آن را هدفمند می‌کنیم و با این کار درباره تجارب خود سخن می‌گوییم.

با نوشتن و حذف مطالب زاید می‌توانیم برای خود آرامش ایجاد کنیم
این روان‌پزشک با اشاره به این‌که از راه نوشتن بیشتر می‌توانیم افکار و اندیشه‌های خود را بشناسیم خاطرنشان کرد: با این شیوه می‌توان درباره افکار نظر داده و آن را ارزیابی کنیم؛ وقتی مشکلات نوشته می‌شود راه‌های مختلف در زمینه حل آن به ذهن ما خطور می‌کن، این افکار قابل نوسازی می‌شود و در نوشتن ما می‌توانیم جاهایی را خط بزنیم یعنی وقتی یک احساس یا نوشته یا ذهنیت آزار دهنده را در قالب نوشته تغییر دهیم.
سفیدچیان با بیان این‌که در نوشته می‌توانیم فاز منفی را به فاز مثبت تغییر دهیم، افزود: با نوشتن و حذف مطالب زاید و نا‌خوشایند می‌توانیم به خود کمک کنیم تا آرامش ایجاد شود.
وی درباره این‌که فرد باید چه چیزهایی بنویسد، گفت: گاهی خاطره، داستان، دل نوشته یا منویات درونی نوشته می‌شود که این موضوعات جایگاه خود را دارند و در یک پله بالا‌تر و عمیق‌تر نگاه کردن موضوع می‌توانیم از احساسات خود نیز بنویسیم زیرا این کار به تخلیه هیجانی، روحی و روانی در فرد بسیار کمک می‌کند.

با نوشتن احساسات و شناخت آن‌ها احساس مثبت را در خود ایجاد کنیم
سفیدچیان در ادامه تصریح کرد: وقتی فرد از احساساتش می‌نویسد درواقع برای دل خود می‌نویسد و با این روش احساسات شناخته می‌شوند و می‌توانیم آن را از افکار جدا کنیم در این حالت احساساتی که ناشناخته هستند را خواهیم شناخت برای مثال این‌که غمگین یا شاد هستیم و یا این‌که در حالت تعجب قرار داریم و از این طریق احساسات مثبت جایگزین کنیم.
وی با بیان اینکه برخی معتقد هستند که احساسات باعث بروز رفتارهایی می‌شود، ابراز داشت: وقتی که احساس خود را بشناسیم و بتوانیم آن را در قالب نوشته مرور و تغییر دهیم مطمئنا می‌توانیم یک سری از رفتارمان را نیز تغییر دهیم.
این روان‌پزشک با اشاره به این‌که برخی معتقدند که افکار جلو‌تر از احساسات است و اگر بتوانیم افکارمان را بنویسیم در واقع توانسته‌ایم احساسمان را نیز تغییر دهیم، تاکید کرد: کسانی که مضطرب و افسرده می‌شوند و دارای مشکلات اعصاب و روان هستند یک سری افکار اتوماتیک و منفی دارند که اگر این افکار نوشته و شناخته شده و نوسازی شوند، همان‌گونه که فکر منفی باعث رفتار منفی می‌شود می‌توانیم آن را به فکر و رفتار مثبت تغییردهیم.

نوشتن درمان استاندارد غیر دارویی در حوزه روان‌شناسی محسوب می‌شود
ویدر ادامه افزود: نوشتن اثرات درمانی فوق العاده‌ای دارد، این شیوه در حوزه روان‌شناختی و مدل‌های روان درمانی تحت عنوان رفتار درمانی یا شناخت درمانی شکل گرفته است؛ نوشتن درمان استاندارد غیر دارویی در حوزه روان‌شناسی و روان پزشکی است که بسیار جا افتاده و باعث حل بسیاری از مشکلات اعصاب و روان می‌شود.
این روان پزشک به یادآوری نکته‌ای پرداخت و گفت: افرادی که به مشاوره مراجعه می‌کنند به مشاور بگویند تا رفتاری که موجب شناخت افکار می‌شود را به آنان آموزش دهند.

داشتن دفتر خاطرات یکی از قدیمی‌ترین و موثر‌ترین راه‌های ابراز هیجانات است
سفیدچیان درباره نوشتن چند توصیه را بیان و تاکید کرد: دفتر خاطرات یکی از قدیمی‌ترین، محبوب‌ترین و رمانتیک‌ترین راه‌های نوشتن هیجانات است، البته ما بسیار کم عادت به نوشتن داریم باید بدانیم اصولا نوشتن داستان زندگی توسط فرد در این زمینه بسیار کمک کننده است.
وی در ادامه افزود: یادداشت‌های مرور کار‌ها و خاطرات روزانه بسیار توصیه می‌شود اینکه فرد بتواند نسبت به پدرو مادر و هر کسی که بزرگترش محسوب می‌شود نامه بنویسد و هیجاناتی را که نتوانسته بر زبان بیاورد با این شیوه بازگو کند.
این روان‌پزشک افزود: این روش بسیار به فرد کمک می‌کند و یا این‌که نامه نوشتن بدون آدرس در بروز هیجانات و احساسات کمک کننده است.

سفیدچیان با اشاره به این‌که نوشتن رویا‌ها و خواب‌ها نیز یکی از راه‌ها برای کمک به بروز هیجانات و احساسات است، اظهارکرد: ما معمولا خواب‌ها را به خاطر نمی‌آوریم و زود آن‌ها را فراموش می‌کنیم پس نوشتن رویا‌ها در تخلیه هیجانات مفید است.
وی ادامه داد: با توجه به این‌که اکنون دنیای مجازی وجود دارد فعالیت در این عرصه می‌تواند حائز اهمیت باشد پس با ساخت وبلاگ‌ها می‌توان دل نوشته‌ها را نوشت و از این طریق در فضای مجازی قرار داد زیرا در کشورهای توسعه یافته یکی از شاخص‌ها در زمینه بیان احساسات در فضای مجازی است و افراد یادداشت‌های روزانه خود را به این شکل می‌نویسند.
این روان‌پزشک گفت: جدای از آسیب‌هایی که فضای مجازی ممکن است داشته باشد اگر نکات مثبتی در این نوشته‌ها باشد می‌تواند به دیگران هم در عرصه اطلاعات کمک کند.
سفیدچیان اظهار کرد: با این روش کسانی که کیلومتر‌ها دورر‌تر هستند نیز می‌توانند این مطالب را بخوانند و اگر در این زمینه نظری دارند در قالب کامنت آن را بیان کنند البته ما این راهکار را زمانی توصیه می‌کنیم که این افکار جنبه مثبت دارد.
وی درباره راهکار تغییر خاطرات منفی به مثبت و یا فراموش کردن خاطرات منفی ابراز داشت: اگر نوشتن خاطرات منفی بر اساس موضوعات مطرح شده باشد به این شکل که فرد نوشته‌ها را بازبینی و نگاه کند و با کسی در این زمینه مشورت کند، بیان احساسات و افکار داشته باشند و با قرار دادن این موضوعات در کنار یکدیگر مطمئنا می‌تواند پس از آن افکار مثبت را جایگزین کند.
سفیدچیان در ادامه افزود: اگر چه صرف نوشتن آرامش بخش است اما اگر قرار است معطوف به هدف باشد باید این سبک را یاد بگیریم اینکه چه کنیم که افکار، خاطرات، افکار منفی را چگونه به افکار مثبت تغییردهیم؟ این موضوع یک مهارت است که باید به فرد آموزش داده شود.

سینا

آرش: وقتی این تاپیک را ایجاد کردم فکرش را نمی کردم این همه مطلب در این مورد وجود داشته باشد.

يک تحقيق علمي درباره خاطره‌نويسي‌هاي روزانه نشان مي‌دهد که اين تاثيري خارق‌العاده روي افراد مي‌گذارد. در اين تحقيق ثابت شده است که نوشتن درباره خود و تجربه‌هاي شخصي، «اختلالات خلق‌وخو» بهبود مي‌بخشد، بروز نشانه‌هاي بيماري در ميان بيماران سرطاني را کاهش مي‌دهد و سلامت پس از مشکلات قلبي را تضمين کند. در همين تحقيق مشخص شده است که مراجعه افراد به پزشک کاهش مي‌يابد و حتي حافظه‌شان نيز بهتر مي‌شود. محققان به تازگي شروع به جستجو درباره قدرت نوشتن خاطره‌ها کرده‌اند و به اين نتيجه رسيده‌اند که اين خاطره‌نويسي‌هاي منظم مي‌تواند در رفتار افراد نيز تغيير ايجاد کند و شادماني‌شان را بيشتر کند. اين تحقيق بر اين پايه آغاز شد که تمام افراد گذشته‌اي داشته‌اند که نگاه آنها به جهان و به خودشان را شکل مي‌دهد، اما پيش مي‌آيد که صداي دروني ما درس‌هاي صحيحي از تجربه‌ها و گذشته ما نمي‌گيرد. برخي تحقيقات نيز معتقدند؛ با نوشتن و اديت کردن داستان‌هاي روزانه زندگي‌مان، مي‌توانيم روي شناخت خودمان از خودمان تاثير بگذاريم و موانعي را که سد راه زندگي بهتر ما شده‌اند بشناسيم و آنها را حذف کنيم. در نگاه اول، ممکن است اين ايده يک خوددرماني بي‌نتيجه به نظر برسد، اما محققان ثابت کرده‌اند که نتايج به دست آمده از اين تجربه واقعي است.
در يکي از نخستين تحقيق‌هايي که در زمينه خاطره‌نويسي‌هاي شخصي انجام شد، محققان 40 دانشجوي سال اول دانشگاه داک را مورد بررسي قرار دادند، دانشجويايي که از نظر درسي و دانشگاهي دچار مشکل بودند. اين گروه نه تنها براي نمره‌هايشان نگران بودند، بلکه سوالشان اين بود که آيا از نظر درسي و فرهنگي و ذهني همپاي دانشجوهاي ديگر هستند يا نه. دانشجوها در اين تحقيق به دو گروه تقسيم شدند. به گروه اول اطلاعاتي داده شد، مثلا فيلم‌هايي ديدند که دانشجوهاي سال‌هاي بالاتر درباره مشکلات مشابهي که در سال اول دانشگاه با آن روبه‌رو بودند، صحبت مي‌کردند. يا آمار و ارقامي که نشان مي‌داد، اين مشکلات در سال اول دانشگاه طبيعي است. هدف از اين تحقيق، اين بود که دانشجويان بتوانند روي صداي دروني‌شان تاثير بگذارند و داستان شخصي خودشان را درباره دانشگاه بنويسند، به جاي آنکه به فکرهاي آشفته‌شان ميدان بدهند و به ترک دانشگاه فکر کنند. به آنها اين فرصت داده شد تا بفهمند، اين نشانه‌ها و سرگشتگي‌ها طبيعي است و به مرور زمان از ميان مي‌رود. نتايج حبرت‌انگيز مربوط به اين گروه تحقيقي در ژورنال روان‌شناسي شخصيت و جامعه منتشر شد. در کوتاه‌مدت اين افراد نمره‌هاي بهتري در امتحان‌هاي ميان‌ترم گرفتند، اما در طولاني‌مدت نتيجه‌هايي تاثيرگذارتر ايجاد شد. دانشجوياني که به نوشتن داستان شخصي خودشان از زندگي و دانشگاه تشويق شده بودند، نه فقط نمره‌هايشان به بالاتر از معمول رسيده بود، بلکه کمتر به کنار گذاشتن دانشگاه در سال دوم فکر مي‌کردند. دقيقا نقطه‌اي مخالف افرادي که در گروه کنترل قرار داشتند و هيچ اطلاعاتي دريافت نکرده بودند. در گروه کنترل نزديک به 20 درصد از دانشجوها درس خود را در سال دوم رها کردند، اما در گروه نخست فقط يک دانشجو دانشگاه را رها کرد؛ يا بهتر است بگوييم 5 درصد.

در تحقيقي ديگر در دانشگاه استنفورد، محققان روي دانشجوهاي آفريقايي-آمريکايي تمرکز کردند که براي سازگاري با دانشگاه مشکل داشتند، از برخي از آنها خواسته شد تا مقاله‌ يا فيلمي کوتاه درباره زندگي دانشگاهي آماده کنند تا به دانشجوهاي آينده نشان داده شود. مشخص شد که اين گروه که در نوشتن يا ساخت فيلم مشارکت کرده‌اند، نمرات بهتري نسبت به گروه کنترل به دست آوردند.

تحقيق ديگري در زمينه نوشتار روي زوج‌هاي جوان متمرکز شد و از آنها خواستند تا دعواهاي زناشويي‌شان را به عنوان ناظر بيروني بنويسند. در ميان 120 زوجي که در اين تحقيق حضور داشتند، گروهي که دست به نوشتن بردند، توانستند راحت‌تر از پس مشکلاتشان بربيايند و زندگي زناشويي موفق‌تر و شادتري را گزارش کردند. دکتر تيموتي دي.ويلسون، پروفسور روانشناس در دانشگاه ويرجينيا و نويسنده ارشد تحقيق دانشگاه داک، مي‌گويد: «روش‌هاي متفاوت نوشتار به افراد کمک مي‌کند، به جاي آنکه تفکر دفاعي و دست و پابسته خودشان را ادامه دهند، نگاهي مثبت‌انديش و نيروبخش نسبت به زندگي پيدا کنند.» او مي‌گويد: «درست است که نوشتن نمي‌تواند تمام مشکلات را برطرف کند، اما مي‌تواند کمک‌کننده باشد. نوشتن به افراد کمک مي‌کند تا نگاهي دوباره به مشکلاتشان بيندازند و معناي تازه‌اي در آن پيدا کنند.» يکي از افرادي که بارها و بارها روي سوژه نوشتن حس‌ها و اتفاق‌ها کار کرده است، دکتر جيمز پنه‌باکر است، پروفسور روان‌شناس در دانشگاه تگزاس. او در يکي از آزمايش‌هاي از دانشجويان خواست تا روزانه به مدت 15 دقيقه وقت بگذارند و مشکلات واقعي زندگي‌شان را روي کاغذ بياورند. در حالي که از گروه ديگر خواسته بود تا فقط 15دقيقه وقت بگذارند و هرچه به ذهنشان مي‌رسد بنويسند. پس از آن، مشخص شد، دانشجوهايي که درباره مشکلات شخصي‌شان نوشته‌اند، کمتر بيمار شده‌اند. دکتر پنه‌باکر مي‌گويد: «هدف اين است که افراد متوجه هستند کي هستند و مي‌خواهند به کجا برسند. من شخصا به نوشتن اتفاق‌هاي روزانه به چشم روش تصحيح زندگي نگاه مي‌کنم.»
در موسسه انسان‌شناسي جانسون و جانسون، مربي‌ها از افراد مي‌خواهند تا هدف‌هايشان را مشخص کنند و درباره دليل نرسيدن به اين هدف‌ها بنويسند. مراجعان ابتدا درباره داستان‌هاي قديمي مي‌نويسند و سپس از آنها خواسته مي‌شود تا روايت تازه‌اي بنويسند که صادقانه‌تر و واقعي‌تر است. براي مثال زني در روايت قديمي‌اش نوشته بود: «هميشه دلم مي‌خواهد روي تناسب اندام خودم کار کنم، اما هميشه کار هست و هميشه بچه‌ها هستند و من همين الان هم به خاطر تنها گذاشتن فرزندانم عذاب وجدان دارم.» اما وقتي رو به انتهاي دوره کلاس مي‌رفتند، او داستان تازه‌اش را با تکيه بر همان عوامل اما متناسب با واقعيت‌ نوشت. او توضيح داد که دليل اصلي ورزش نکردن‌هايش چيست؛ «حقيقت اينست که من اصلا علاقه‌اي به ورزش کردن ندارم و به اندازه کافي به سلامتم توجه نمي‌کنم. معمولا هم از کار و از بچه‌ها به عنوان بهانه‌اي براي عدم تناسب اندامم استفاده مي‌کنم.» با توجه به تمام مزايايي که درباره نوشتن حس‌ها و دغدغه‌ها به دست آوردم، خودم تصميم گرفتم، زير نظر جک گراپل، بنيانگذار موسسه جانسون و جانسون اين شکل از نوشتن را امتحان کنم. شبيه به همان زني که توضيح دادم، من هم توضيحات فراواني براي خودم داشتم که چرا زمان کافي براي ورزش کردن در اختيار ندارم، اما زماني که شروع به نوشتن تفکراتم کردم، به سادگي متوجه شدم با تغيير اولويت‌هايم، زمان کافي براي ورزش کردن پيدا مي‌کنم. دکتر گراپل پس از ديدن نوشته‌هاي من با خنده گفت: «وقتي که جرئت روبه‌رو شدن با حقيقتي را پيدا مي‌کني که براي تو مسئله‌ساز شده است، بهترين فرصت براي تغيير را در اختيار تو مي‌گذارد.»

منبع: سپید به نقل از NewYorkTimes

تحقيق جديدي که انجام شده، نشان مي‌دهد، اگر اقدامي براي ثبت خاطرات، ايده‌‌ها و انديشه‌هاي خود نکنيد، اين فشار فکري و انبار کردن اسرار يا اطلاعات، با ايجاد جدالي دروني در دو ناحيه مغز، باعث کاهش عملکرد شناختي شما مي‌شوند.

ديويد ايگلمن که دانشمند علوم اعصاب کالج پزشکي بايلور است، به تازگي تحقيقاتي در مورد آثار مخرب حفظ کردن اسرار روي مغز، انجام داده است. تئوري ايگلمن خيلي ساده بود: يک قسمت از مغز مي‌خواهد افشاگري و فاش‌گويي کند و از اين طريق استرس دروني را کاهش بدهد و قسمت ديگر مي‌خواهد رازها را در ناخودآگاه و اعماق ذهن، انبار کند. اين دو قسمت با هم جدال دارند و سرانجام يکي پيروز خواهد شد، اما در اين فاصله، مغز و عملکردش آسيب مي‌بيند.
روانشناس ديگري به نام کلايتون کريچر از دانشگاه کاليفرنيا هم بر اين عقيده است که حفظ اسرار، به مانند يک فرايند خودتنظيمي است، به عبارت ديگر همان طور که ما در جريان رژيم گرفتن به خود فشار مي‌آوريم و از خوردن يک غذاي پرکالري و آماده، پرهيز مي‌کنيم، براي حفظ اسرار هم اين سختي و مرارت را بايد بکشيم.
در پژوهشي که نتايج آن منتشر شده، کريچر و همکارانش نشان داده‌اند انرژي لازم براي حفظ اسرار، توانايي شناختي ذهن ما را کاهش مي‌دهند. آنها در يک مطالعه شبيه‌سازي نشان دادند چنانچه افرادي، چيزي مثل ترجيح جنسيتي خود را مخفي کنند، در آزمون‌هاي فيزيکي و نيز در تعاملات اجتماعي ضعيف‌تر خواهند بود. به عبارت ديگر، اگر ما همواره مواظب چيزي باشيم که مي‌خواهيم بيان کنيم، مبادا که سري را فاش کنيم، توانايي‌مان در عرصه‌هايي مثل واکنش‌هاي احساسي، کاهش پيدا خواهد کرد.
در مطالعه ديگري نشان داده شد که نگهداري اسرار، سطح هورمون کورتيزول را که در مواقع مواجهه با استرس بالا مي‌رود، افزايش مي‌دهد. چيز ديگري که معلوم شد، اين بود که حفظ اسرار مي‌تواند باعث ايجاد سردرد، تهوع، سردرد و احتمال بيشتر ابتلا به افسردگي و اضطراب شود.

چطور خاطره‌نويسي پادزهر اين مشکلات مي‌شود؟
مسلما فاش کردن اسرار، کل مشکلات را از بين مي‌برد، اما خب، نمي‌شود پيش هر کسي رفت و اسرار را برملا کرد. اينجاست که خاطره‌نويسي به کار مي‌آيد. هم مطالعات امواج مغزي و هم MRI عملکردي نشان داده‌اند که خاطره‌نويسي، ميزان ارتباط بين نيمکره راست و چپ مغز را افزايش مي‌دهد. ساير آثار مثبت خاطره‌نويسي شامل موارد زير مي‌شوند:
افزايش عملکرد سيستم ايمني،
افزايش سلول‌هاي دفاعي T در بيماران مبتلا به ايدز،
کاهش ويزيت‌هاي پزشکي ناشي از بيماري‌هاي مرتبط با استرس،
افزايش سطح حافظه،
افزايش قابليت مديريت موقعيت‌هاي استرس‌زا،
کاهش اشتباهات شغلي.

در کل شايد شما هم به تجربه يافته باشيد که نوشتن ايده‌ها و کارهايي که به ذهنتان راه يافته، تمرکز حواس شما را بسيار بيشتر مي‌کند. اگر اين ايده‌ها را ننويسيد، گويي که اپليکيشني هستند که قسمتي از توان پردازشي ذهني را در پشت‌زمينه مي‌بلعند و تمرکز شما را کاهش مي‌دهند، اما نوشتن آنها برابر است با آسوده‌خيالي از فراموش نکردن آنها و مجال رسيدن به کارهاي اصلي. بنابراين يک دفترچه يادداشت يا يک اپليکيشن براي نوشتن ايده‌ها و اقدامات را فراموش نکنيد.
سپید

سلام .گفتن مشکلات شبیه گوشت یا میوه گندیده ای است که در یخچال سالها مونده حالا یخچالو درست کردی میخواهی ازش استفاده کنی باید اول هر چی موادگندیده هست رو در بیاری بعد میوه تویخچال بزاری .تصور کن که یخچال خراب بوده بوی گند میوه خراب سالها تو یخچال بوده حالا با اون وضعیت بیامیوه بزار داخل یخچال -- اصلا اون میوه رو میتونی بخوری؟----------البته باید بگم ما ای بی اس ها از همان میوه های خراب میخوریم که خوب نمیشیم....اول باید اون مشکلی که سالها تو دلمون گندیده شده رو بندازیم دور ...بجای این کار ها میریم سراغ داروهای شیمیایی ---تا حالا فکر کردین؟