انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

در گذشته وقتی ما دارویی را مصرف می کردیم و اثر نمی کرد می گفتیم این دارو در بیماری من بی اثره. اما الان ممکنه اون دارو کیفیت مناسب نداشته مثلا اگه المیرا به جای ایمی پرامین فلان شرکت از محصول شرکتی دیگر استفاده می کرد یا مثلا نوع خارجیش، اون موقع نتیجه می گرفت !!!

سلام آرش عزیز. منم با حرف شما موافقم.

تا اونجایی که من شنیدم شرکت های عبیدی ، سبحان و اکسیر از بقیه وضعیت بهتری دارند.
تا حالا مسئله این بود که داروی شیمیایی مصرف کنیم یا نه. اگر تصمیم به مصرف بگیریم مسئله جدید اینه که دارو کیفیت لازم را داره یا نه. واقعا باعث تاسفه.
اینهم یک خبر در مورد کیفیت دارو :
داروهای فاسد، داروخانه ها را فتح کردند :
قرص های کپک زده و به هم چسبیده، کرم های آب انداخته و دو فاز شده، شربت های بی خاصیت و از همه بدتر کپسول هایی که به جای پودر دارو از کاکائو پر شده است... اینها مشاهدات شماری از شهروندان است از وضعیت دارو در کشور اما این بار، رئیس جدید سازمان غذا و داروی وزارت بهداشت، بی کیفیتی برخی داروها را انکار نکرد بلکه حتی هشدار جدی داد که داروهایی نزدیک به پایان تاریخ انقضا، در بازار توزیع شده است و این ادعا را هم رد نکرد که برخی شرکت های داروسازی، تاریخ روی داروهای کهنه شده را تمدید کرده‌اند.
رسول دیناروند، رئیس سازمان غذا و دارو را خیلی از فعالان حوزه رسانه به صراحت لهجه اش می شناسند. او امروز یک بار دیگر روراستی اش را ثابت کرد و وقتی از وضعیت بازار دارو در کشور گزارش می داد، رازهای پشت پرده ای را آشکار کرد که شاید اگر مسئولی دیگر جای او بود ترجیح می داد رسانه ای شان نکند.
این مسئول در پاسخ به پرسشی درباره توزیع برخی داروهای تاریخ مصرف گذشته هشدار داد که گزارش هایی درباره وجود نمونه هایی از داروهای نزدیک به پایان تاریخ مصرف در بازار دارو دریافت کرده است و این وضعیت نشان می دهد که برخی شرکت های سودجو از شرایط بحرانی کشور و دستپاچگی مسئولان وقت، سوء استفاده کرده اند و برای داروهایی که یک یا دو ماه از تاریخ انقضایشان مانده بوده، مجوز واردات گرفته اند و آنها را وارد کشور کرده اند در حالی که این داروها دیگر امکان فروش ندارد.
وی تاکید کرد:سعی می کنیم به شرایطی نرسیم که مجبور شویم چشمان مان را بر روی چنین اشتباهاتی ببندیم.
مساله نگران کننده دیگر در حوزه دارو، گزارش های برخی شهروندان درباره تغییر تاریخ مصرف داروهاست؛ به این معنی که برخی شرکت های پخش دارو تاریخ مصرف داروهایی را که زمان انقضای شان نزدیک است، تمدید می کنند.
دیناروند در پاسخ به این پرسش که آیا چنین موضوعی حقیقت دارد یا نه ، گفت: ما اجازه نمی دهیم تاریخ مصرف هیچ داروی تاریخ گذشته ای اصلاح شود و شرکت های دارویی چنین حقی را ندارند اما این موضوع در مورد مواد اولیه دارویی که کیفیت شان ثابت می ماند، ممکن است درست باشد.
با این حال معنای گفته دیناروند این نیست که وجود چنین تخلفی را تکذیب کرده و بررسی های میدانی ما هم گویای آن است که هر دو اتفاق ناخوش، یعنی توزیع داروهای نزدیک به تاریخ انقضا و دستکاری تاریخ انقضای برخی داروهای کهنه درست است.
امامدوست امکان این را که دارویی برای مدتی طولانی در داروخانه یا شرکت دارویی احتکار شده باشد، رد نمی کند و می گوید: در گذشته به علت بی ثباتی بازار دارو و تعیین نشدن قیمت واقعی داروها برخی داروخانه ها و شرکت های دارویی متخلف داروها را احتکار کردند تا آنها را پس از افزایش قیمت بفروشند و امکان دارد شماری از این داروها در شرایط نامساعد فاسده شده باشد.
سیامک افاضلی که مدیر یکی از بزرگترین شرکت های داروسازی در خاورمیانه است هم با تایید این مسأله، توضیح می دهد: از سال گذشته که شماری از داروها به شدت کمیاب شد برخی سودجویان احتکار دارو را آغاز کردند تا آن را پس از مدتی به قیمت چند برابر به مردم بفروشند و در سه ماه اول امسال، بی ثباتی قیمت دارو به اوج خود رسید و احتکارها بیشتر شد.
حالا اما مشکل نقدینگی در داروخانه ها و شرکت های دارویی باعث شده است، احتکار کننده ها، فروش داروهای کمیاب را آغاز کنند؛ داروهایی که آنقدر در داروخانه ها مانده زمان انقضای شان فرا رسیده یا به علت نگهداری در شرایط بد، بی خاصیت شده است.
سودجوهایی که جان مردم برایشان بی ارزش است اما، فقط به احتکار کردن داروها برای پارو کردن پول از آشفته بازار دارو در کشور بسنده نکرده اند، آنها می دانند که همه داروی تولیدی شرکت های داروسازی بزرگ در دنیا فروش نمی رود و وقتی تاریخ انقضای داروهای فروش نرفته نزدیک می شود آنها به داروهای شان چوب حراج می زنند.
همین وقت است که به گفته افاضلی متقلب های داخلی از راه می رسند و داروهای کمیاب نزدیک به پایان تاریخ مصرف را با قیمت کم می خرند و آن را با قیمتی گزاف در داخل کشور می فروشند.
دلالی را متقلب های خارجی هم خوب یاد گرفته اند و حالا برخی کشورهای عربی که می دانند شرایط تحریم باعث شده است ایران در نقل و انتقال پول مشکل داشته باشد، به عنوان واسطه وارد معرکه شده اند و از ایران پول می گیرند و به نام خودشان از بازارهای جهانی دارو می خرند اما با آن که هزینه داروی تازه را از کشورمان می گیرند، داروهایی نزدیک به پایان تاریخ مصرف ارزان می خرند و آنها را به ایران تحویل می دهند.
افاضلی می گوید: ایران برای خرید دارو تحریم نیست و نباید سوء مدیریت ها را پشت پرده تحریم پنهان کرد. مشکل در نقل و انتقال پول هم با مدیریتی کارآمد قابل حل است اما وضعی که پیش آمده حاصل سوء مدیریت هاست، نه تحریم!
در ماجرای ورود داروهای تاریخ مصرف گذشته و بی کیفیت به بازار ، تنها یک نکته مثبت وجود دارد و آن، هشدار صادقانه رئیس سازمان غذا و دارو در این باره است که باعث می شود مردم در خرید داروها از داروخانه به تاریخ انقضای شان دقت کنند اما به هر حال اگر تاریخ انقضای داروها بوسیله شرکت های متخلف دستکاری شده باشد مردم آنقدر متخصص نیستند که بتوانند آن را تشخیص دهند و به همین علت، اطلاع رسانی در این حوزه کافی نیست و هر چه زودتر باید سازمان غذا و دارو نظارت جدی بر فعالیت شرکت های پخش دارو و داروخانه ها را آغاز کند.

کاهش کیفیت دارو نسبت به قبل حادتر شده و علت آن را در صنعت دارو باید جست. طی یک سال اخیر چند بار قیمت دارو افزایش پیدا کرده و اگرچه این افزایش قیمت بین 30 تا 70 درصد اعلام می‌شود ولی داروهایی تا 300 درصد نیز افزایش قیمت داشته است. از آنجا که ما همیشه به فکر صنایع دارویی بوده‌ایم، در نتیجه برای اینکه این صنایع ورشکست نشوند قیمت دارو را افزایش می‌دهیم. اما نمی‌دانیم که اگر قیمت دارو چند برابر هم شود بسیاری از کارخانجات دارویی از ورشکستگی نجات پیدا نمی‌کنند. قیمت محدود، فرسوده بودن خطوط تولید دارو، نیاز به نقدینگی بیشتر ناشی از تبدیل نرخ ارز و عدم تامین آن، قوانین و دستورات خلق الساعه در سازمان غذا و دارو، بانک مرکزی و گمرک و طولانی شدن مراحل تامین مواد اولیه باعث می‌شوند تا تولید دارو سودده نباشد. در نتیجه یکی از راه‌حل‌های شرکت‌های دارویی استفاده از مواد اولیه با کیفیت پایین است که کاهش کیفیت داروی نهایی را در پی خواهد داشت. مثلا به جای تهیه مواد اولیه درجه یک، مواد درجه 3 از چین و هند وارد می‌شود یا از مواد اولیه که دارای تاریخ انقضای نزدیک است، استفاده می‌کنند و در نتیجه کیفیت دچار نقصان می‌شود و مورد اعتراض بیماران، که داروی ایرانی تاثیرگذار نیست.
منبع :
http://www.khabaronline.ir/detail/313720/society/health

من چند ماهی میشه هر شب قرص (نصف قرص نورتریپتیلین25) مصرف می کنم و نمی خوام به این زودی ها قطعش کنم.
اینکه باید هر روز دارو بخورم احساس خوبی نیست اما آمار مصرف دارو در ایران که بطور متوسط سالی 340 عدد است نشون میده که وضعیت من استثنایی و عجیب نیست و با بقیه که ظاهرا بیماری خاصی ندارند فرق چندانی نداره.
دیگران(ایرانی ها) اغلب به دلایل فشارخون، کلسترول و چربی خون، سردرد، آلرژی و . . . تقریبا هرروز دارو مصرف می کنند.
البته این را هم می دونیم که مصرف دارو در ایران نسبت به بقیه کشورها بالاست(تقریبا 4 برابر).

مصرف دارو در ایران از کنترل خارج شده، حالا وضع پایتخت از همه شهرهای دیگر وخیم‌تر اعلام می‌شود، زمانی که رئیس سازمان غذا و دارو تأکید می‌کند که مصرف دارو در پایتخت بیش از دو برابر جمعیت شهر است. یعنی تهران با بیش از 12 میلیون نفر جمعیت، سرانه مصرف‌اش ٢٥‌میلیون است. پیش از این بارها نسبت به مصرف خودسرانه دارو هشدار داده شده، در رأس همه این داروها که بی رویه استفاده می‌شود، آنتی‌بیوتیک‌ها قرار دارند. اسفندماه ‌سال ٩١ بود که با استناد به گزارش سالانه مشاور ارشد دولت انگلیس در حوزه بهداشت و درمان، اعلام شد که مصرف آنتی‌بیوتیک در ایران ١٦ برابر استاندارد جهانی است. آمارها نشان می‌دهد ایران جزء ٢٠ کشور اول دنیا از نظر مصرف داروست، حتی اعلام می‌شود پس از چین ایران دومین کشور مصرف‌کننده داروست. این را رئیس سازمان نظام پزشکی می‌گوید. به گفته علیرضا زالی، ایران در آسیا پس از چین، رتبه دوم مصرف خودسرانه دارو را دارد.
آمارها اما فراتر از اینهاست، گفته می‌شود هر ایرانی سالانه حدود ٣٤٠ عدد قرص مصرف می‌کند که در مجموع عدد ٤٠‌درصدی مصرف خودسرانه دارو را نشان می‌دهد. یعنی از هر پنج ایرانی دو نفر خوددرمانی می‌کنند. استامینوفن کدئین و انواع آنتی‌بیوتیک‌ها رتبه اول را دارند. بررسی‌ها نشان می‌دهند، میانگین رشد مصرف دارو در ایران بالاتر از میانگین جهانی است. آماری که‌ سال ٨٩ گرفته شد هم نشان می‌دهد، پزشکان متخصص در آن سال، به‌طور متوسط برای ٤٨‌درصد بیماران‌شان آنتی‌بیوتیک تجویز کرده‌اند، زنان اما مشتریان پر و پا قرص آنتی‌بیوتیک‌ها هستند، میزان مصرف این دارو در میان زنان، عدد ٧٠‌درصدی را تنها در یکی از استان‌ها نشان می‌دهد. نتایج یک تحقیق دیگر در استان تهران هم نشان می‌دهد که بیش از ٤٥‌درصد نسخه‌ها حداقل یک قلم آنتی بیوتیک داشته‌اند.
همه اینها را باید در کنار آمار و هشدارهایی قرار داد که هفته گذشته درباره عفونت‌های بیمارستانی اعلام شد. زمانی‌که گفتند ١٥‌درصد بیماران بستری‌شده در بیمارستان‌ها، مبتلا به عفونت‌های بیمارستانی می‌شوند که بیش از ٣‌درصد آنها هم در اثر این عفونت‌ها جانشان را از دست می‌دهند. همان موقع اعلام شد که دلیل بالا بودن این عفونت‌ها، استفاده بیش از حد از آنتی‌بیوتیک‌هاست. داروهایی که سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کنند. حتی گزارشی که در پایان ‌سال ٨٤ اعلام شد، نشان می‌داد نزدیک به ٨٥٠ مورد عفونت بیمارستانی در ایران گزارش شد که ‌درصد بالایی از آنها به‌دلیل باکتری‌های شدید مقاوم به آنتی‌بیوتیک بوده است. رئیس سازمان غذا و داروی وقت هم گفته بود که مصرف آنتی‌بیوتیک در ایران تقریبا معادل کل اروپاست. همچنین مصرف آنتی‌بیوتیک در‌ سال ۹۱ حدود ۴‌میلیارد عدد برآورد می‌شود. عمده آنتی‌بیوتیک‌های مصرفی در ایران از نوع تزریقی است.
رئیس سازمان نظام پزشکی تاکنون بارها نسبت به مصرف خودسرانه دارو هشدار داده، آن‌قدر که دیگر مصرف خودسرانه دارو را به‌عنوان چالش نظام سلامت معرفی می‌کند. به گفته علیرضا زالی به‌طور متوسط در نرم جهاني سالانه ۶‌درصد مصرف دارو درحال افزايش است كه اين ميزان در كشور ما بيش از اين مقدار است. این موضوع تنها شامل مصرف داروهای خوراکی نمی‌شود، در بخش تزریقات هم ایران جایگاه بالاتر از نرم جهانی دارد. به گونه‌ای که آمارها نشان می‌دهند ایرانی‌ها بیشتر از نرم جهانی تزریق می‌کنند. که در آینده مشکلات فراوانی برای آنها رقم می‌زند.
حالا مُسکن‌ها، آنتی‌بیوتیک‌ها و مولتی‌ویتامین‌ها در رأس مصرف داروها قرار دارند. اینها را ایرج خسرونیا، رئیس انجمن متخصصان داخلی ایران که به‌شدت نسبت به مصرف خودسرانه دارو در کشور گلایه‌مند است، می‌گوید: «مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها در کشور خیلی بالاست، مردم تمایل زیادی به خوددرمانی دارند، داروخانه‌ها به راحتی داروها را می‌فروشند و مردم بیش از نیازشان می‌خرند، مقدار کمی را مصرف می‌کنند و مابقی را در یخچال‌ها و کابینت‌ها انبار می‌کنند.» او می‌گوید: «خانه‌ها پر از قرص‌هایی است که تعداد زیادی از آنها تاریخ مصرف گذشته هستند.» آمار مسمومیت‌های دارویی هم کم نیست. گفته می‌شود ٤٠‌درصد بیماران مبتلا به عارضه دارویی می‌شوند، آمارهایی دیگری هم حکایت از مسمومیت ٧٠‌درصد ناشی از داروها دارد، همان داروهایی که در کمد و یخچال نگهداری می‌شوند و در پی خود درمانی برای مصرف‌کننده مشکل ایجاد می‌کنند.
رییس انجمن متخصصان داخلی علت اصلی مصرف بی رویه دارو در کشور را نبود متخصص سالمندان می‌داند. «سالمندان مبتلا به انواع بیماری هستند، زمانیکه به پزشک مراجعه می‌کنند، داروهای زیادی برایشان تجویز می‌شود که بخش زیادی از آنها هم ممکن است مصرف نشوند.» به اعتقاد خسرونیا، در کشور از همان ابتدا نوعی فرهنگ مصرف بی‌رویه دارو وجود داشت، بیمار از پزشک توقع تجویز دارو دارد، اگر پزشک دارو ندهد، بیمار ناراضی می‌شود. او معتقد است که پزشکان برای کاهش مصرف دارو در کشور، باید زمان بیشتری را با بیمار سپری کنند و به او آموزش دهند نه این‌که داروهای بیشتری برایش تجویز کنند.
از دیگر سو این پزشک به اقدام غیرقانونی داروخانه‌ها هم اشاره می‌کند، زمانیکه بدون نسخه دارو می‌فروشند. «این اقدام غیراخلاقی و خلاف است، داروخانه‌ها تبدیل به فروشگاه شده‌اند، مردم با هر بیماری جزیی، به داروخانه می‌روند دارو می‌خرند و در صورت تکرار بیماری هم از همان دارو استفاده می‌کنند.»
مسافران دارو سوغاتی می‌آورند:
رئیس انجمن متخصصان داخلی ایران، به مشکل دیگری اشاره می‌کند که حکایت از بالا رفتن مصرف دارو در کشور دارد. «خیلی از کسانی که از خارج به ایران می‌آیند، اگر قبلا شکلات و لباس سوغاتی می‌آوردند، حالا انواع قرص‌ها و مکمل‌ها را به‌عنوان سوغات می‌آورند، بسته‌های صدتایی و دویست تایی از قرص‌ها، در چمدان بیشتر این مسافران است، بعد از آن هم بیماران با مراجعه به پزشک کیسه‌ای پر از این قرص‌ها می‌آورند و مجوز استفاده آن را از پزشک خود می‌گیرند.» او در ادامه به مضرات استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها هم اشاره می‌کند و می‌گوید: «مصرف زیاد این دارو حتی می‌تواند منجر به مرگ افراد شود.»
اعلام می‌شود که مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها در ایران به مرحله خطر و حتی فراتر از آن رسیده. ایجاد این بحران، دور از انتظار هم نبود، مصرف زیاد آنتی‌بیوتیک‌ها بدون نیاز واقعی به آنها با هر بار سرماخوردگی، بر این موضوع صحه می‌گذارد. دیگر مصرف خودسرانه دارو در ایران تبدیل به فرهنگ شده، حالا خیلی از مردم تنها با دیدن نشانه‌های یک بیماری، زحمت مراجعه به پزشک را کم می‌کنند و به‌طور مستقیم به داروخانه می‌روند و دارویشان را می‌خرند. غافل از این‌که بسیاری از عفونت‌ها ویروسی‌اند و برای درمان نیازی به مصرف آنتی بیوتیک‌ها نیست.
عبدالرحمن رستمیان، یکی از اعضای کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی توضیح می‌دهد: «پزشکان نباید برای تمام بیماران دارو تجویز کنند، حتی اگر بیمار اصرار هم کرد نباید پزشک زیر بار برود، چرا که در خیلی از بیماری‌ها اصلا نیازی به دارو نیست.» به اعتقاد او مصرف داروهای مسکن در برخی موارد منجر به پیشرفت بیماری می‌شود. یعنی بیمار با مصرف دارو، درد را حس نمی‌کند و اقدام به انجام برخی حرکت‌ها در دردهای مفصلی می‌شود که خود منجر به پیشرفت بیماری‌اش می‌شود.
او به بالا رفتن مصرف کورتن در کشور هم اشاره می‌کند. «متاسفانه در بسیاری از موارد دیده می‌شود که پزشکان داروهای کورتنی تجویز می‌کنند، درحالی‌که کورتن در طولانی‌مدت منجر به پوکی استخوان می‌شود. از دیگر سو داروخانه‌ها هم باید مراقب باشند و هر دارویی را به بیماران ندهند.» به گفته این عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، آمار مصرف داروها باید در داروخانه‌ها رصد شود تا درنهایت بتوان بررسی‌هایی روی آمار و ارقام به‌دست آمده انجام داد.
منبع : روزنامه شهروند (با کمی تغییر و خلاصه سازی)

رییس انجمن علمی داروسازان ارایه بدون نسخه داروهای روانپزشکی در داروخانه‌ها را غیرمجاز خواند.

دکتر حمید خویی در گفت‌وگو ایسنا، درباره عوارض مصرف خودسرانه داروهای روانپزشکی و اینکه آیا داروخانه‌ها مجاز به ارائه بدون نسخه این داروها هستند یا خیر؟ گفت: محدودیت ارایه داروهای روانپزشکی حتی از داروهای قلبی - عروقی هم بیشتر است. به عنوان مثال یک پزشک می‌تواند یک داروی قلبی را تجویز و تکرار آن را تا یکسال تمدید کند، اما برای داروهای روانپزشکی چنین امری بیش از 6 ماه قابل تکرار نیست.
وی با ابراز تاسف از ارائه غیرمجاز این داروها در برخی داروخانه‌ها، تصریح کرد: این موضوع برخلاف کار حرفه‌ای و مقررات است و داروخانه‌ها اجازه ارائه نسخه پیچیده شده بیشتر از 6 ماه را ندارند.
رییس انجمن داروسازان با تاکید بر اینکه هیچ نسخه روانپزشکی بیش از 6 ماه اعتبار ندارد و بی‌تردید ارایه این داروها توسط داروخانه بیش از این مدت، خلاف مقررات است، گفت: داروهای روانپزشکی و به ویژه داروهای ضد افسردگی حاشیه سلامت پایین داشته، جزو داروهای پر خطر هستند و زیاده‌روی در مصرف آنها حتی می‌تواند به مرگ منجر شود.

وی خود درمانی بیماری‌های اعصاب و روان با داروهای روانپزشکی را بسیار خطرناک دانست و درخصوص بیشترین سوء مصرف داروهاست نیز با تفکیک دو تعبیر مصرف نادرست و سوء استعمال، گفت: وسیع‌ترین عرصه مصرف نادرست دارو در زمینه داروهای ضد میکروبی یعنی آنتی بیوتیک‌ها و ضد درد و بیشترین سوءاستعمال که بکارگیری دارو در موارد غیرقانونی است در عرصه داروهای روانپزشکی است.

در سال‌های اخیر گسترش نشریات مربوط به سلامت، برنامه‌های تلویزیونی پزشکی و بخصوص اینترنت باعث شده تا اطلاعات پزشکی براحتی در اختیار همه قرار بگیرد و افراد با احساس کوچک‌ترین مشکلی جستجوی کوتاهی در اینترنت انجام دهند و زیر و بم فلان بیماری را درآورند. این مسأله باعث رواج پدیده خوددرمانی شده است. شاید ماجرا در ظاهر آن قدرها هم بد به نظر نرسد، اما اگر بدانید بر اساس آخرین آمار سازمان بهداشت جهانی سالانه 5.1 میلیون نفر در سراسر جهان در اثر خوددرمانی کارشان به اورژانس می‌کشد و از این تعداد حدود صد هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند، شاید با دید دیگری به ماجرا نگاه کنید. این فاجعه کاملا قابل پیشگیری است، البته به شرط اینکه خودمراقبتی را با خوددرمانی اشتباه نگیریم.
به گفته دکتر علی مختاری، پژوهشگر، حوزه پزشکی پدیده خوددرمانی بیشتر با مصرف خودسرانه دارو شناخته می‌شود. سال‌هاست بعضی داروها بدون نیاز به نسخه پزشک فروخته می‌شوند که این مسأله باعث افزایش مصرف آنها در کشور شده است؛ برای مثال شربت آلومینیوم ام‌جی‌اس که بیشتر برای رفع سوءهاضمه و به اصطلاح ترش‌کردن استفاده می‌شود، در درازمدت ممکن است مشکلات کلیوی ایجاد کند و حتی کار به نارسایی کلیوی بکشد. به طور کلی از دید پزشکان خوددرمانی خطرهای بسیاری دارد که چند مورد از مهم‌ترین آنها شامل موارد زیر است:
مصرف داروی اشتباه به دلیل شبیه بودن اسامی آنها :
به گفته دکتر مختاری، بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی 25 درصد مصرف اشتباه و خودسرانه داروها در اثر شبیه بودن اسامی آنها رخ می‌دهد. وقتی فرد بدون نسخه پزشک به داروخانه مراجعه می‌کند، ممکن است اسم دارو را به دلیل هم‌آوا بودن با داروی دیگری اشتباه بگوید. اگر این دارو جزو داروهایی باشد که فروشش بدون نسخه پزشک مجاز است، فرد به‌راحتی خود را در معرض خطرات جانبی داروی دیگری قرار می‌دهد. البته پزشکان داروساز متصدی داروخانه‌ها حواس‌شان جمع است و معمولا دلیل درخواست فلان دارو را از فرد می‌پرسند و تا مطمئن نشوند دارو را به آنها نمی‌فروشند؛ اما ممکن است فرد از مسیر دیگری دارو را تهیه کند. برای مثال داروی پاکسل که ضدافسردگی است ممکن است با تاکسل که داروی ضدسرطان است اشتباه شود. فروش این دو دارو بدون نسخه پزشک ممنوع است، اما اگر فردی آن را از مسیر دیگری تهیه کند یا از داروهای اقوام و دوستانش استفاده کند تکلیف چیست؟
مصرف همزمان داروهایی که عوارض جانبی یکدیگر را تشدید می‌کند :
دکتر حسام ابوطالبی، پزشک می‌گوید: هیچ دارویی بدون عوارض نیست و هر یک عوارض جانبی خود را دارند و تنها در تعداد و شدت این عوارض با هم متفاوتند. ماجرا وقتی وخیم می‌شود که فردی ناآگاهانه و خودسرانه داروهایی را با هم مصرف کند که عوارض جانبی یکدیگر را تشدید می‌کنند. دو مورد از مهم‌ترین و خطرناک‌ترین این عوارض بالا رفتن فشار خون و سرگیجه واقعی هستند. مثلا یکی از داروهای رایج وارفارین یا داروی رقیق‌کننده خون است که احتمال تداخل دارویی و تشدید عوارض جانبی آن با داروهای دیگر بسیار بالاست. کوچک‌ترین اشتباه در مصرف این دارو عوارض جدی و کشنده‌ای مانند آریتمی‌ و سکته قلبی به دنبال دارد.
اوردوز کردن به دلیل ترکیب داروهای مشابه برای ​اثربخشی بیشتر :
یک باور عمومی؛ اگر داروهای مشابه را با هم مصرف کنید، نتیجه بهتری می‌گیرید. منطقی به نظر می‌رسد؛ نه؟ داروهایی که یک کارکرد دارند اگر با هم مصرف شوند، قدرت تاثیرگذاری بیشتری خواهند داشت. واقعیت تلخ‌تر از این حرف‌هاست. این باور نه تنها درست نیست؛ بلکه بسیار خطرناک و حتی کشنده است؛ نمونه‌اش هم هیت لجر، بازیگر معروف نقش ژوکر در فیلم شوالیه سیاه که جانش را در اثر این اشتباه از دست داد. شاید دو دارو در ظاهر آرامبخش باشند، اما یکی برای تسکین درد و دیگری کاهش اضطراب تولید شده است. مصرف همزمان این دو دارو شاید عواقب مرگباری به دنبال داشته باشد، شاید باور نکنید، اما مصرف داروهای معمولی و در ظاهر بی‌خطری مانند داروهای آنتی‌هیستامین (برای مثال دیفن‌هیدرامین)، داروهای ضدسرفه و ضدسرماخوردگی و قرص‌های خواب در صدر این نوع اشتباه در مصرف داروها قرار دارند. ترکیب این داروها با هم یکی از عوامل مرگ و میر، به‌خصوص در سنین زیر 30 سال است.
مصرف دوز اشتباه :
به گفته دکتر پیام طریقی، پزشک عمومی دارای PhD مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، یکی از رایج‌ترین اشتباه‌ها در خوددرمانی مصرف دوز اشتباه داروهاست: «احتمال زیادی دارد بعضی افراد، به‌خصوص سالمندان، در مصرف دوز داروها اشتباه کنند؛ برای مثال دور مجاز 1.0 میلی‌گرم را 10 میلی‌گرم بخوانند. همین اشتباه به ظاهر ساده ممکن است عوارض جانبی آن دارو را 10 برابر افزایش دهد.
مشکل رایج دیگر اشتباه گرم دوز میلی‌گرم با میکروگرم و یکی شمردن آنهاست؛ درحالی‌که دوز دارو را هزار برابر بیشتر می‌کند. این مساله در افراد دیابتی که انسولین مصرف می‌کنند بیشتر دیده می‌شود.
اشتباه رایج دیگر تعداد دفعات مصرف بیشتر داروهاست؛ برای مثال فردی به دلیل درد زیاد، مسکنی را که حداکثر باید دو بار در روز مصرف شود، چهار بار در روز مصرف کند.
برخلاف خوددرمانی که انجامش به‌هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود، خودمراقبتی لازمه زندگی سالم است . . . . . . .
منبع: جام جم

پرداخت رشوه برای نوشتن درباره فواید داروهای سرماخوردگی از نوع مهار کننده‌های نورامینیداز

تحقیقات تازه نشان داده است که داروهای سرماخوردگی که هر ساله میلیون‌ها بیمار مصرف می‌کنند، کاملاً بی‌فایده هستند و احتمالاً شرکت‌های دارویی برای فروش محصولات خود به گروه‌های پژوهشی پول پرداخته اند تا درباره فواید این داروها اغراق کنند.

به‌ گزارش خبرگزاری آنا، پژوهشگران دانشگاه نیو ساوث ویلز استرالیا اعلام کرده‌اند که داروهای آنفلوآنزایی که میلیون‌ها نفر سالانه آن را مصرف می‌کنند تأثیر بسیار ناچیزی در درمان بیماری دارد یا به‌کلی بی‌اثر است. در مطالعه این پژوهشگران 26 مقاله تحقیقاتی که در مورد فواید داروهای سرماخوردگی نوشته شده، مورد تجزیه و تحلیل و مقایسه قرار گرفته است و آنان به این نتیجه رسیده‌اند که در اکثر موارد، شرکت‌های داروسازی مبالغی پرداخت کرده‌اند تا این مقاله‌‌ها جهت‌دار و به‌نفع این شرکت‌ها نوشته شود.

به‌نوشته گاردین، آدام دان، کارشناس انفورماتیک بهداشتی دانشگاه نیوساوث ویلز استرالیا که وظیفه نگارش مقاله پژوهشی محققان این دانشگاه را بر عهده داشته است، می‌گوید: «ما انتظار داشتیم که مقالاتی که بطور سیستماتیک در مورد این داروها نوشته می‌شود مبتنی بر شواهد موجود و با رعایت پروتکل‌های محکم و متقن باشند اما متوجه شدیم که مقاله‌نویسانی که ارتباط‌هایی با شرکت‌های داروسازی داشته‌اند، این مقالات را جهت‌دار نوشته‌اند و پی بردیم که هیچ ارتباطی میان آنچه نتایج آزمایش‌هایشان نشان داده و آنچه در جمع‌بندی مقاله توصیه کرده‌اند، وجود ندارد.»
این پژوهش که در ژورنال سالانه طب داخلی (Annals of Internal Medicine) منتشر شده است، چنین نتیجه‌گیری کرده که در مورد سودمند بودن این رده از داروها که به عنوان «مهار کننده‌های نورامینیداز» (neuraminidase inhibitors) شناخته می‌شوند، اغراق شده و این امر هزینه‌های سنگینی را به دولت‌ها تحمیل کرده است. در این مقاله با اشاره به آمار سازمان بهداشت جهانی آمده است که دولت‌های سراسر جهان در سال‌های 2002 و 2009 حدود 6.9 میلیارد دلار صرف داروی اوسلتامیویر (oseltamivir) یا تامیفلو (Tamiflu) کرده‌اند که شواهد بالینی نشان می‌دهد که چندان سودمند نبوده‌اند.
روی موینیهان، پژوهشگر ارشد دانشگاه باند استرالیا که چندین کتاب درباره اعمال نفوذ شرکت‌های دارویی در پژوهش‌ها نوشته، این مقاله آدام دان و همکاران وی را «بسیار باارزش و اثری انتقادی و مهم» دانسته است. وی گفته است که این مقاله در بردارنده یافته‌هایی است که بیماران آن را بسیار نگران‌کننده خواهند یافت. به گفته این پژوهشگر، «متأسفانه آنچه اکنون در عرصه پزشکی داریم، تا حد زیادی بازاریابی است که به جامه مبدل علم و دانش درآمده است.»