انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

از سال 2007 که تکنولوژی وای‌فای برای اولین بار به دنیای مجازی معرفی شد محققان هم بیکار ننشسته‌اند و تحقیقات مختلفی در خصوص تاثیر آن بر انسان انجام داده‌اند. طبق این تحقیقات سردرد، خستگی، اختلالات خواب، مشکلات گوارشی، اختلال در عملکرد مغز و حافظه، استرس و حتی افسردگی با وای فای و اشعه‌های آن مرتبط است و درد آور ترین بخش آن تاثیرات منفی آن بر کودکان است.

http://www.gerdab.ir/fa/news/13366/%D9% ... 9%86%D8%AF

http://www.gerdab.ir/fa/news/12659/%D9% ... 8%B4%D8%B1

http://www.salamatnews.com/news/147862/ ... 9%88%D8%B1

«نيکولاس کريستاکيس»، پزشک و محقق اجتماعي و استاد دانشگاه «ييل» روي اين موضوع پژوهش کرده است که چگونه رويارويي با شبکه‌هاي اجتماعي روي آنچه که فکر مي‌کنيم،‌ احساس مي‌کنيم و انجام مي‌دهيم، تاثير دارد؟ بر اين اساس شبکه‌هاي اجتماعي که در طولاني مدت از آنها استفاده مي‌کنيم، رفتار، احساسات، سبک زندگي و اهداف ما را شکل مي‌دهند. با اين حساب عجيب نخواهد بود که بحث به اين جا برسد که شبکه‌هاي اجتماعي در معناي بسيار تحت‌ لفظي، ارتباط مستقيمي روي وزن ما هم دارند.
مطالعه‌اي جديد نشان داده است که استفاده از «فيس بوک» مي‌تواند روي احساسات و حس سلامت ما تاثير بگذارد. بر اساس اين تحقيق، استفاده بيش از حد از آن مي‌تواند ما را به سمت افسردگي سوق دهد، چرا که اين شبکه به شکل واقعي نياز انساني ما به ارتباط اجتماعي پر نمي‌کند.

درست است که ما به شکل آنلاين مي‌توانيم با ديگران ارتباط برقرار کنيم، اما اين ارتباط بسيار سطحي است، چرا که در هر صورت رابطه از راه دور است و تمام تلاش ما اين است که خودمان را در بهترين وجه ممکن بازنمايي کنيم.
در اين ميان بعيد نيست که افراد اين بازنمودهاي خودشان را دستکاري کنند و يا زندگي روزانه يا حتي ارتباطاتشان با ديگران را طور ديگري نشان دهند. اين موضوع مي‌تواند به خاطر احساس منفي فرد نسبت به زندگي کسل کننده يا هيکل ناموزونش باشد. اين فرآيند ممکن است باعث از خودبيگانگي ما از همان افرادي شود که با آنها در ارتباط هستيم.
تعامل در فيس بوک، شامل انجام مداوم ارزيابي خودمان است. اينکه چگونه با ديگران تعامل داشته باشيم، چگونه براي آنها بنويسيم، چه عکسي را ارسال کنيم‌ و چه چيزهايي را «لايک» کنيم و مانند اينها. ما در اين فضا، ويراستار خودآگاه پروفايل مشخصات خود هستيم و مطالبي که به اشتراک مي‌گذاريم را تعديل و ارزيابي مي‌کنيم. به همين علت ما از طريق شمار بزرگي از بازنمودهاي تحريف‌شده در فيس‌بوک با يکديگر تعامل مي‌کنيم.‌ ما فقط تنها چيزهايي را مي‌بينيم که ديگران مي‌خواهند ما ببينيم.

از سوي ديگر‌ ما در فيس بوک تمايل داريم که با افرادي که در ليست دوستان، گروه‌ها،‌ انجمن‌ها يا صفحه‌هاي ديگر هستند، ارتباط برقرار کنيم، در غير اين صورت در زماني‌که آنلاين نيستيم، در دايره اجتماعي ما قرار نمي‌گيرند و با توجه به محاسبه‌اي که رابين دانبار انجام داده است، اين ارتباطات به 150تماس محدود مي‌شوند.

شايد تعامل از طريق مواد چندرسانه‌اي به دقت‌ساخته‌شده مانند فيس‌بوک بتواند غرور ما برانگيزد و به ما کمک کند تا سعي‌کنيم که توازن بدني خود را حفظ کنيم، اما اگر به واقع معلوم شود که فيس‌بوک براي عزت‌نفس ما خوب نيست،‌ پيامدهاي منفي ناشي از آن کاملا محتمل خواهد بود.

روزنامه سپيد به نقل از ‌Brainblogger

دانشمندان دانشگاه‌های کمبریج و استنفورد دریافته‌اند رایانه‌ها بر اساس لایک‌های موجود در رسانه‌های اجتماعی، می‌توانند ویژگی‌های شخصیتی کاربران را بهتر از دوستان، اعضای خانواده یا حتی همسر آنها بسنجند.

محققان در این بررسی، تعداد لایک‌هایی را که هوش مصنوعی برای برداشت‌کردن شخصیتی دقیق از کاربران لازم داشت محاسبه کردند. نتایج حاصله، توانایی رایانه‌ها و افراد را برای انجام قضاوت‌های دقیق درباره شخصیت‌ها با یکدیگر مقایسه می‌کند. در این بررسی، قضاوت‌های افراد بر اساس آشنایی‌شان با شخص قضاوت‌شده بود در حالی که مدل‌های رایانه‌ای از سیگنال دیجیتالی یعنی «لایک‌»های رسانه‌های اجتماعی برای ارائه این قضاوت استفاده کردند. نتایج نشان می‌دهد با بررسی تعداد لایک‌های رسانه‌های اجتماعی، مدل رایانه‌ای به کاررفته توانست شخصیت فردی خاص را دقیق‌تر از بسیاری از دوستان و اعضای خانواده‌اش پیش‌بینی کند. به گفته «وو یویو»، رهبر ارشد این پروژه، در آینده رایانه‌ها قادر خواهند بود ویژگی‌های روان‌‌شناختی ما را برداشت کنند و متناسب با آنها واکنش نشان دهند. این امر به ظهور ماشین‌های دارای هوش عاطفی و اجتماعی بالا منجر خواهد شد.
در این پژوهش، مدل‌ رایانه‌ای با تحلیل فقط 10 لایک موجود در صفحه اجتماعی کاربر توانست روان‌شناختی وی را دقیق‌تر از همکارش انجام دهد. این مدل رایانه‌ای همچنین توانست شخصیت فرد را با تحلیل 70 لایک بهتر از یک دوست نزدیک یا هم‌اتاقی قضاوت کند؛ این مدل همچنین قادر بود با تحلیل 150 لایک کاربر، شخصت وی را بهتر از یکی از اعضای خانواده‌اش (والدین یا خواهر و برادرهایش) پیش‌بینی کند. رایانه همچنین توانست با تحلیل حدود 300 لایک تحلیل شخصیتی فرد را دقیق‌تر از همسر کاربر انجام دهد.
محققان از نمونه‌ای از 86 هزار و 220 داوطلب حاضر در رسانه‌های اجتماعی استفاده کردند که پرسشنامه‌ای 100 سوالی را از طریق برنامه‌ نرم‌افزاری myPersonality تکمیل کردند. دانشمندان همچنین به لایک‌های این افراد دسترسی داشتند. نتایج حاصله از نمره‌های شخصیتی استفاده کرد که کاربران به خودشان داده‌ بودند. تیم علمی از طریق مدلی موسوم به OCEAN توانست نشان دهد چه لایک‌هایی معادل سطوح بالاتر ویژگی‌های خاص بود. کاربران برنامه myPersonality این امکان را داشتند از دوستان و اعضای خانواده برای قضاوت‌کردن ویژگی‌های روانشناختی آنها دعوت کنند.
محققان در این پژوهش توانستند به مقایسه‌های دقیق بین الگوریتم‌های رایانه‌ای و قضاوت‌های شخصیتی توسط انسان‌ها دست یابند. با استفاده از لایک‌های کافی، مدل‌های رایانه‌ای به قضاوتی نزدیک‌تر به قضاوت شخص از خود در مقایسه با برادرها یا همسرش رسیدند.
یافته‌های جدید درباره توانایی رایانه‌ها برای کشف ویژگی‌های روان‌شناختی فرد از طریق تحلیل صرف داده‌ها نشان می‌دهد ماشین‌ها می‌توانند انسان‌ها را نسبت به آنچه پیش‌تر تصور می‌شد، بهتر بشناسند و چنین نتایجی گامی مهم در حرکت به سمت تعاملات اجتماعی‌تر انسان و رایانه به شمار می‌آید.
ایسنا

به نظر مي‌رسد افزايش استفاده از تکنولوژي‌هاي ديجيتال باعث افزايش استرس مي‌شود، اما بررسي جديدي اين باور را زيرسوال برده است.

پژوهشگران دريافتند، افرادي که به طور مرتب از اينترنت و رسانه‌هاي اجتماعي استفاده مي‌کنند، نسبت به افرادي که کمتر تکنولوژي‌هاي ديجيتال را به کار مي‌برند، ميزان بالاتر استرس ندارند. همچنين مشخص شد که ميزان‌هاي استرس در ميان زناني که به طور مکرر از توئيتر، اي‌ميل و اپليکيشن‌هاي اشتراک‌گذاري عکس استفاده مي‌کنند، 21درصد کمتر از زناني است که از اين ابزارهاي ديجيتال استفاده نمي‌کنند.
اين يافته‌ها ممکن است به اين علت باشد که در ميان گذاشتن رويدادهاي زندگي با ديگران مي‌تواند، باعث افزايش احساس بهزيستي افراد شود و زنان نسبت به مردان بيشتر گرايش دارند که اين نوع اشتراک‌گذاري را انجام دهند. اين پژوهشگران مي‌گويند،‌ رسانه‌هاي اجتماعي مانند فيس‌بوک، از يک جهت، ميزان استرس را افزايش داده‌اند، اما اين رسانه‌ها به افراد امکان مي‌دهند تا از مشکلات جدي زندگي‌هاي دوستان نزديکشان بيشتر خبردار شوند و اين اثر در ميان زنان قوي‌تر است.

پژوهشگران مي‌گويند، اين يافته‌ها از اين نظريه که استرس ممکن است مسري باشد، حمايت مي‌کند. در مقابل دانستن مشکلات جدي در زندگي‌ افرادي که دوستان نزديک کاربران شبکه‌هاي اجتماعي نبودند، ميزان‌هاي استرس آنها را کاهش دادند، به گفته پژوهشگران شايد به اين علت که آنها در اين موقعيت، شکرگزار مي‌شوند که خودشان دچار چنين مشکلاتي نشده‌اند.
روزنامه سپيد به نقل از New York Times

اضطراب و کند‏ذهنی:
براساس مطالعه‏ای جدید، اضطراب ناشی از جدا شدن از اسمارت‏فون‏ ها بر توانایی‏های شناختی کاربران اثر بد می‏گذارد. محققان دانشگاه میسوری در این تحقیق دریافتند کاربران آی‌فون زمانی که گوشی‏های خود را به دست دارند، توانایی بیشتری در حل کردن مجموعه‌ای از معماها از خود نشان می‏دهند، اما زمانی که از آی‌فون خود دور می‏شوند، تغییرات فیزیکی زیادی در آنها بروز می‏کند: افزایش ضربان قلب، فشار خون و اضطراب و علاوه‌بر همه اینها عملکرد شناختی و قدرت درک آنها نیز کاهش می‏یابد. براساس گزارش تایم، تاکنون مطالعات کمی درباره عوارض جداسازی گوشی موبایل از کاربران انجام گرفته‏است.
محققان در این مطالعه جدید توصیه می‏کنند عاشقان آی‌فون برای کاهش عوارض ناشی از این اختلال باید در زمان حضور در جلسه امتحان، حضور در جلسات و دیگر فعالیت‏هایی که نیاز به تمرکز و توجه دارد، آی‌فون خود را حتما به همراه داشته باشند. به گفته راسل کلیتون، دانشمند ارشد این تحقیقات، نتایج این مطالعه نشان می‏دهد آی‌فون‏ از قابلیت تبدیل شدن به بخشی از هویت شخص برخوردار است زیرا در صورت جدا کردن آن از مالکش، فرد خویشتن خود را کمتر احساس کرده و دچار حالت‏های روانی منفی می‏شود.

شايد براي خيلي از آدم‌ها عجيب باشد وقتي که مي‌شنوند من به عنوان يک کارگردان تلفن‌همراه ندارم و از اين وسيله استفاده نمي‌کنم. اما من از اينکه اين وسيله را ندارم به هيچ عنوان احساس بدي ندارم و برعکس خوشحال هم هستم چون آرامش دارم و دائم نمي‌خواهم وقتم را براي پاسخگويي به افراد مختلف صرف کنم.

وقتي مي‌بينم حتي بچه‌هاي خيلي کوچک 5 يا 6 ساله تلفن‌همراه يا تبلت دارند بسيار تعجب مي‌کنم و بيشتر به اين نتيجه مي‌ر‌سم که از ماست که بر ماست. به‌نظر من والدين با اين کارشان نه‌تنها به کودکشان لطفي نکرده‌اند، بلکه او را از خيلي مزايا دور کرده‌اند؛ چيزهايي مثل هم‌صحبتي رودررو با دوستانشان و ارتباط بهتر با افراد جامعه. به هر حال من فکر مي‌کنم زندگي بدون وسايل ارتباط‌جمعي‌اي مثل تلفن‌همراه نه‌تنها نقصي ندارد، بلکه سالم‌تر و باکيفيت‌تر هم خواهد بود، مثلا فکر کنيد چقدر خوب مي‌شود که جوانان ما به جاي اينکه ثلثي از شبانه‌روز در وايبر و واتس‌آپ و لاين و... بگردند، با خواندن کتاب و تماشاي فيلم‌هاي مطرح دنيا وقتشان را سپري کنند.

پيشنهاد مي‌کنم براي يک بار هم که شده، يک روز در هفته تلفن‌همراهتان را خاموش کنيد و به جاي بازي با آن به دل طبيعت برويد و ذهنتان را از همه نگراني‌ها آزاد کنيد. باور کنيد که دنيا به آخر نمي‌رسد. اصلا من فکر مي‌کنم يکي از دلايلي که ما کمتر مي‌توانيم با همديگر هم‌صحبت شويم، وجود همين تلفن‌همراه و فيس‌بوک و بازي‌هايي با اين قبيل وسايل است. انگار آدم‌هاي اين دوره و زمانه دارند کم‌کم عادت مي‌کنند خودشان را پشت اين‌گونه وسايل پنهان کنند.

سيروس مقدم (کارگردان) ، هفته نامه سلامت

امشب مهمان داریم:

مطالعه مشترک توسط پژوهشگران دانشگاه‌هاي نان‌يانگ و ميسوري کلمبيا نشان داده که استفاده زياد از سايت فيسبوک مي‌تواند باعث ايجاد حس حسادت و رشک شود و در نهايت موجب بروز افسردگي شديد در فرد شود. محققان در اين پژوهش خود تعداد 736 محصل مقطع کالج و دانشگاه را مورد بررسي قرار دادند و به اين نتيجه رسيدند که بسياري از اين افراد با تعقيب نوشته‌ها و عکس‌هاي دوستان خود در اين صفحات احساس مي‌کنند که زندگي خودشان به اندازه اين دوستان جذاب و شاد و مهيج نيست و اين گونه فرد هم دچار حس حسادت مي شود و هم دچار حس خودکم‌بيني و اين احساسات متناقض مي‌تواند، در نهايت به ايجاد افسردگي بيانجامد.
مارگارت دوفي، پروفسور روانشناسي مي‌گويد، اين حالت شيوع زيادي هم دارد: «اشتباه است اگر تصور کنيم فقط نوجوان‌ها سراغ فيسبوک مي‌روند. من ميانسال هستم، اما هر روز به وسيله تلفن همراهم چندبار فيسبوک را چک مي‌کنم و گاهي حتي چند ساعت پاي اين صفحه مي‌گذرد. خودم هم دچار اعتياد هستم. اما بايد بگويم بدتر از اين اعتياد احساساتي است که از طريق ديدن صفحات افراد مختلف مي‌گيرم. براي مثال، خيلي اوقات فکر مي‌کنم، اين افراد چطور مي‌توانند هر شب شامي بخورند که انگار از دل کتاب‌هاي آشپزي بيرون آمده، من فکر مي‌کنم که چرا من نمي‌رسم که چنيني شامي تدارک ببينم. براي همين خيلي اوقات حالم بد مي‌شود... خيلي‌ها را ديده‌ام که حالا دائما با اين حس‌ها درگير هستند و هر روز حال‌شان بدتر مي‌شود.»
منبع: سپید

بدون اغراق می‌شود گفت نسل جدید، یک نسل معتاد است! معتاد ارتباطات، معتاد ابزارهای ارتباطاتی و... وقتی یک روز گوشی را در خانه جا می‌گذاریم، تا شب حس می‌کنیم یک گم کرده داریم و در حالت بدترش، حس می‌کنیم یکی از اعضای بدنمان ناقص شده! با این نقص حتی چندساعت هم کنار نمی‌آییم و بعد از رسیدن به گوشی و وصل شدن به اینترنت، دو برابر وقت صرف می‌کنیم تا از خماری آن روز دربیاییم!

نتایج یک پژوهش نشان می‌دهد که در ایران از هر صد نفر 75 نفر موبایل دارند (که با توجه به رشد روزافزون تعداد کاربران، قطعا این عدد بیشتر هم شده است) که از این تعداد، 61درصد مردان درصورت نبود تلفن همراه دچار اضطراب و تشویش می‌شوند که این عدد در بین زنان 70 درصد است. این آمار و صدها آمار دیگر نشان می‌دهد که زندگی دیجیتال، علاوه بر آسیب‌های اجتماعی، تاثیرات مخرب فردی نیز به دنبال دارد. از بیماری‌های جسمی مثل سردرد، گوش درد، تهوع، سرگیجه و امثالهم که بگذریم، ورود به دنیای دیجیتال بیماری‌های روحی را نیز افزایش داده است. کارشناسان یکی از بیماری‌های شایعی که ابزارهای ارتباطی به‌خصوص موبایل به وجود آورده را «نوموفوبیا» می‌دانند.

این بیماری، که همان «بدون موبایل هراسی» نام دارد چیزی است که بدون آن که بدانیم، خیلی‌هایمان به آن مبتلاییم. ترس از این که روزی بدون موبایل بگذرانیم، خیلی‌هایمان را اذیت می‌کند و همین، نشان دهنده ابتلا به نوموفوبیاست. خبرآنلاین نوشت؛‌ افسردگی و سندرم زنگ تلفن هم علاوه بر اعتیاد و نوموفوبیا، از بیماری‌های شایع این دنیای عجیب و غریب مجازی است که متاسفانه در دنیا برای درمان آنها هنوز راه حل‌های قطعی پیشنهاد نشده است.
آرمان

"شبکه‌هاي اجتماعي مردم را تماشاچي کرده‌اند" : قسمتی از گفتگويي با دکتر هادي خانيکي، استاد ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي و رئيس انجمن ايراني مطالعات فرهنگي و ارتباطات

v نتايج استفاده نادرست از ظرفيت‌هاي شبکه‌هاي اجتماعي چيست؟
تاثيري که رسانه‌اي شدن و گسترش شبکه‌هاي اجتماعي بر فعاليت‌ها و مشارکت‌هاي اجتماعي، فرهنگي و سياسي در جامعه ما گذاشته اين است که اکثريت جامعه را به نظاره‌گر و تماشاچي بودن و اقليت آنها را به مشارکت واداشته است. يعني اکثريت افراد جامعه در برابر هر حادثه‌اي که با آن مواجه مي‌شوند، مانند يک رخداد رانندگي، يا کودکان کار و نيازمندان يا پديده‌هاي بزرگتر اجتماعي، به جاي اينکه در اتفاقي که رخ داده مداخله کنند، به تماشاگراني تبديل مي‌شوند که مي‌خواهند هرچه بيشتر و سريعتر از امکانات گوشي همراهشان به بهترين شکل استفاده کنند، فيلم و عکس و صدا تهيه کنند و آنها را در شبکه‌هاي اجتماعي قرار بدهند. من براي توصيف اين وضعيت، اين جامعه را يک جامعه نظاره‌گر مي‌نامم و منظورم از اين عبارت، منفعل بودن افراد اين جامعه و مشارکت نکردن آنها هنگام مواجه شدن با رخدادها و اتفاق‌ها است. به اعتقاد من، بخشي از اين نظاره‌گري و تماشاچي بودن ناشي از بروز و ظهور و نحوه استفاده از اين رسانه‌ها است. بايد بدانيد که اين موضوع در ادبيات ارتباطي و ادبيات توسعه هم مطرح شده است. «سست‌کوشي ارتباطي»، نامي است که نظريه‌پردازان بر اين وضعيت گذاشته‌اند و معني آن اين است که افراد گمان مي‌کنند که فعاليت‌هاي اجتماعي تنها همان چيزي است که در درون رسانه و شبکه مجازي انجام مي‌دهند. حتي منتقدان، به تعبيري تندتر سست‌کوشان ارتباطي را کساني معرفي مي‌کنند که مي‌خواهند با يک کليک همه دنيا را تغيير بدهند.

v سست‌کوشي ارتباطي چه جنبه‌هايي از زندگي ما را تهديد مي‌کند؟
مهم‌ترين تغييري که گسترش رسانه در جامعه ايجاد مي‌کند، اين است که همه‌چيز را در معرض تماشا و ديده‌شدن قرار مي‌دهد، انگار دوربيني همه‌چيز را ثبت و ضبط مي‌کند و ضبط صوتي همه‌چيز را مي‌شنود. در نتيجه اين احساس در جامعه به وجود مي‌آيد که همه چيز ديدني شده است، قاعدتاً هرچه در معرض تماشا است، مهم‌تر مي‌شود. براي مثال نماهاي بيروني معماري ما تحت تاثير همين فضا اهميت بيشتري از وضعيت دروني آن پيدا کرده است. در اين شرايط اتاق‌هاي پذيرايي و اتاق‌هاي نشيمن اهميت بيشتري پيدا مي‌کنند و توجه به بدن و زيبايي و پوشش بيشتر مي‌شود، چون انگار همه در برابر دوربين هستند، اما در عالم واقع همه بخش‌هاي زندگي بخش تماشايي آن نيست. اتفاقاً دوام و بقاي هر جامعه بر اساس بسياري از ارکان ديگر مانند عوامل اخلاقي و فرهنگي، آيين‌ها، آداب و رسوم، باورها است. اگر بخواهيم اينها را منتفي کنيم و همه‌چيز در سطح قرار بگيرد، در نهايت اين سطحي‌شدن ما را به خودش دچار مي‌کند. افرادي که از فضاي مجازي انتقاد مي‌کنند، هم امروز بر همين جنبه‌هاي سطحي شدن، کم‌عمق شدن، بي‌سوادي و عمل‌ها و عکس‌العمل‌هاي عوامانه و بي‌مبنا تاکيد مي‌کنند. براي مثال افرادي مثل نيک لاسگار حاصل اينترنت را توليد محصولات کم‌عمق مي‌دانند.

v راه‌حل اجتناب از سطحي شدن روابط که از گسترش استفاده از شبکه‌هاي مجازي ناشي مي‌شود چيست؟
طبيعي است که هر فناوري جديدي که در علوم مختلف، چه در حمل و نقل چه در درمان و بهداشت چه در صنعت و چه درکشاورزي ابداع مي‌شود، جامعه را با فرصت‌ها و تهديدهاي جديد مواجه مي‌کند. بنابراين در وهله اول نبايد فراموش کنيم که اين رسانه‌ها در کنار تهديدهايي که دارند، فرصت‌هايي را هم در برابر انسان قرار داده‌اند. براي مثال ميزان رد و بدل اطلاعات، آگاهي‌ها، نزديک شدن جهان‌هاي مختلف به يکديگر، درهم‌آميختگي زمان‌ها و مکان‌ها از آثار چشمگيري است که اين فناوري‌هاي جديد داشته‌اند. براي اينکه به جاي استفاده از اين فرصت‌ها گرفتار تهديدهاي شبکه‌هاي اجتماعي سايبري نشويم، در وهله اول بايد بدانيم که دسترسي آسان به اطلاعات باعث نمي‌شود که انسان عملکرد درستي داشته باشد؛ برعکس گاهي انبوه اطلاعات باعث سردرگمي هم مي‌شود و گاهي زياد بودن گزينه‌هايي که در دسترس هستند، قدرت انتخاب را پايين مي‌آورد. هرچه بيشتر به اين موضوع آگاه‌ شويم، در ما احساس نيازي به وجود مي‌آيد که شبکه‌هاي ارتباطي را فقط در فضاي اينترنت تعريف نکنيم و در نهايت از دل آنها به شبکه‌هاي واقعي و جمع‌هايي هم برسيم که در آنها کار و فعاليت و صميمت تعريف مي‌شود. تشکيل اين اجتماعات کلاسيک که افراد در آن حضور فيزيکي دارند، مي‌تواند جنبه‌هاي منفي و تماشايي بودن و سطحي بودن ارتباطات را کم کند و سبب شود افراد دوباره به مشارکت اجتماعي برسند. براي مثال ما مي‌توانيم هوشيارانه عمل کنيم و به دنبال اينکه از صحنه‌اي عکس مي‌گيريم، در آن رخداد، مشارکتي داشته باشيم و يا اينکه به تحليل اين موضوع بپردازيم که چگونه بايد از حوادثي از اين قبيل جلوگيري کنيم.
سپید

«جاناتان فرنزن» رمان‌ و مقاله‌نویس معروف آمریکایی در سخنرانی‌ای که سال 2011 در کالج «کانیون» داشت‌، از مضرات پیشرفت تکنولوژی و جاافتادن فرهنگ «لایک کردن» گفت و اظهار کرد: این فرهنگ باعث می‌شود افراد دائما در حال بیان احوالات خود باشند و در این میان مورد بررسی موشکافانه افراد دیگر قرار گیرند که همین به تدریج باعث سطحی شدن شخصیت آن‌ها می‌شود.
فرنزن در این‌باره گفت: چون ما در معرض نقد دیگران هستیم و از طرد شدن می‌ترسیم، به جای ابراز علاقه خالصانه به آن‌چه دوست ‌داریم، تلاش می‌کنیم مورد علاقه و تایید دیگران قرار گیریم. مهم‌ترین عامل در شکل‌گیری این معضل، دکمه «لایک» فیس‌بوک است!